Spijkerzacht

Oplettende bezoekers van deze site hadden het al gezien. Een link aan de linkerkant naar weblog Spijkerzacht (onder Archieven). Vooralsnog een plek waar ik veel foto’s en weinig tekst plaats.

~~~

Some observant visitors of this site had already noticed. I’ve added a link to the blog Spijkerzacht (on the left, below Archieven). Right now a place mainly for photos, and not much text (and only in Dutch).

Muziekkeuze Diana / Chosen songs Diana

De muziek die Diana zelf had uitgekozen om te laten horen bij de crematieplechtigheid was als volgt.

Michelle Shocked – Anchorage  (na Buitenlandse Zaken)

Melissa Etheridge – Dance without sleeping (na Amazones)

Lee Ann Womack – I hope you dance (na Afsluiting)

(Wie bij de plechtigheid aanwezig was zal het wellicht opvallen dat het bij de plechtigheid niet volgens dit plan verliep. De Melissa Etheridge song werd overgeslagen.)

~~~

The songs that Diana had chosen to be played at the cremation ceremony were:

Michelle Shocked – Anchorage  (after Foreign Affairs)

Melissa Etheridge – Dance without sleeping (after Amazones)

Lee Ann Womack – I hope you dance (as conclusion)

(Something went wrong on the day; the Melissa Etheridge song didn’t get played.)

Teksten Jo Gosens

Hier volgen de teksten van de sprekers bij de crematieplechtigheid van Diana, woensdag 11 maart.

 

Inleidende tekst en afsluiting door Jo Gosens, oom van Diana.

 

Never fear those mountains in the distance, Never settle for the path of least resistance

Met deze typerende spirit heeft Diana haar ziekte bevochten…

Dames en heren, beste mensen,

Mijn naam is Jo Gosens, oom van Diana Gosens. Naar haar wens zal ik deze bijeenkomst inleiden.

Goed dat u met zovelen hier bijeen bent in herinnering aan Diana, partner van Gerard van Leeuwen en moeder van Axel, hun zoontje van 5 jaar. Tevens toegewijd belangenbehartiger van de grote groep vrouwen die eveneens lijden aan borstkanker. Ook gewaardeerd collega bij het ministerie van Buitenlandse Zaken, waar zij op goede momenten tijdens haar ziekte nog haar werk kon oppakken.

In de korte tijd die haar restte, na te zijn uitbehandeld, had ik een gesprek met Diana en Gerard. Thuis, in hun vertrouwde omgeving, spraken we over de gang van zaken vanaf dat moment. Met name over de bijeenkomst die wij nu met elkaar hebben.

Diana was zich volkomen bewust dat er geen hoop was op herstel. De realiteit had de verwachting uiteindelijk verdrongen. Maar ze bleef tot het einde sterk, en met moederlijke zorg voor Axel.

Niettemin kon Diana haar emoties opzij zetten om de gewenste handelingen voor en na haar overlijden te bespreken. Haar innige wens was om dank te uiten aan de grote schare weblog-volgers, de voormalige Stichting Amazones waarvan ze mede-oprichter was, collega’s van Buitenlandse Zaken, en al degenen met wie zij jarenlang contact heeft gehad.

Na deze inleiding geef ik het woord aan achtereenvolgens:

1e. Mevrouw Janet Alberda, ministerie Buitenlandse Zaken, collega en leidinggevende van afdeling Noord-Afrika en Midden-Oosten.

2e. Mevrouw Sé Lenssen, van de Commissie Amazones, onderdeel van de Borstkankervereniging Nederland.

3e. Mevrouw Esther Zijl, vriendin sinds 1991.

Na deze sprekers zal ik ook namens de beide families een vaarwel aan Diana uitspreken.
(…)
AFSLUITING

Hierna rest mij nog om u namens de families Gosens en Van Leeuwen dank te zeggen voor uw komst naar de uitvaart van Diana Gosens.

Beide families voelen verantwoordelijkheid om de kleine man Axel te helpen om het verdriet over het overlijden van zijn moeder een plaats te geven en berusting te vinden. Zijn vader Gerard van Leeuwen zal dit met hem delen.

Diana heeft met onder andere haar weblog een document aan beiden nagelaten voor hun verdere leven.

Ik eindig met Vaarwel Dappere Diana, rust in vrede!

Tekst Janet Alberda

Tekst van Janet Alberda – plaatsvervangend directeur Noord-Afrika en het Midden-Oosten bij het ministerie van Buitenlandse Zaken.

 

Lieve Diana, Gerard, Axel, ouders, familie, vrienden en collega’s van Diana,

Also a special welcome to the Iraqi Ambassador to the Netherlands, Mr Saad Ibrahim and his staff. I am aware of your special friendship with Diana and I am happy you are here today.
Toen ik vorige week woensdagavond belde met Gerard, met de vraag of ik nog een tweetal kaarten persoonlijk kon overhandigen, begreep ik van Gerard dat Diana sliep. En niet meer wakker zou worden. We zijn nu 1 week verder, het gegeven dat Diana niet meer wakker wordt blijft op dit moment nog moeilijk te accepteren.

Graag laat ik weten dat ik mede namens de departementsleiding spreek, evenals al mijn collega’s met wie Diana heeft samengewerkt. Voor ons geldt, dat wij vandaag afscheid nemen van meer dan een collega. Diana was ook een vriendin, een echte buddy. Diana werkte meer dan tien jaar bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Na het diplomatenklasje werkte ze achtereenvolgens bij de directie financiën, de directie veiligheidsbeleid en de organisatie tegen chemische wapens. Vanaf 2010 kwam ze de directie Midden Oosten Noord Afrika, kort gezegd DAM, versterken. Ze was verantwoordelijk voor de Irak portefeuille en werd HET institutioneel geheugen op Irak. In de gangen en op onze ambassade in Baghdad kreeg zij niet voor niks de bijnaam ‘ Umm Irak’ (oftewel moeder van Irak op zijn arabisch) toebedeeld.

Diana was een baken van kennis en ervaring. Juist omdat Irak zoveel veranderingen doormaakte (en nog steeds maakt), waren wij enorm blij met deze stabiele bezetting maar vooral ook met haar aanwezigheid. Diana zorgde met haar kennis van zaken als haar netwerkvoor een genuanceerde blik, gaf duiding aan de ontwikkelingen en voorzag verschillende Ministers van bruikbare beleidsadviezen.

Diana was ook het vanzelfsprekende vaste aanspreekpunt voor onze ambassade in Bagdad. Door het ritme van vier weken op vier weken af, was Diana voor Ambassademedewerkers een thuishaven waar ze onmiddellijk langs gingen om zaken te bespreken. Collega’s omschrijven haar als een steunpilaar in het behartigen van de belangen van de post, maar ook weer een buddy om je verhaal kwijt te kunnen.

Diana schroomde, i.t.t. sommige andere collega’s, niet naar Bagdad te gaan. Het was voor haar vanzelfsprekend de post met regelmaat te bezoeken, zelfs toen haar gezondheid fragiel was. Haar laatste bezoek was met SG Renee Jones. Ze was altijd zeer betrokken met de lokale staf en nam zoals altijd een attentie voor hen mee. Tijdens dat laatste bezoek van de SG sliep ze zonder morren in de tot slaapkamer omgebouwde vergaderzaal. Ze maakte zich geen zorgen om zichzelf, maar wel om de SG: kon zij wel onder zulke primitieve omstandigheden verblijven? Dat bleek het geval. Ook al was deze laatste reis zwaar, Diana genoot zichtbaar van deze reis.

Zoals wij Diana herinneren en dagelijks meemaakten: zij was grondig, gedreven, doelgericht en vasthoudend: ze zocht uit hoe het zat, bepaalde een koers, bereikte haar doel en wist onderweg iedereen mee te krijgen. De opening van het liaisonkantoor in Erbil, nu Consulaat Generaal, was hier een fraai voorbeeld van.

Een ander voorbeeld was haar aandacht voor economische diplomatie: ondanks het relatief hoge geweldsniveau in Irak zag Diana kansen en zette zich met veel enthousiasme in om het Nederlands bedrijfsleven naar Irak te krijgen en vice versa. Gekscherend noemde ze wel eens een volautomatische kippenslachterij die door een bedrijf uit Twente in de Koerdische Regio is opgezet.

Diana bediende daarnaast ook – altijd heel geduldig – de diverse Kamerleden met steeds weer terugkerende vragen over het kamp Ashraf. Alleen zij wist dat deze Kamerleden voor de zoveelste keer hetzelfde vroegen, maar dan net op een andere manier. Diana kon hierbij lekker pittig zijn, met duidelijke meningen: zo was ze wars van projecten die beoogden personen van verschillende achtergronden uit het Midden-Oosten naar een Europese stad te laten vliegen voor een workshop “interculturele sensitiviteit” in een viersterren hotel. Dat was “veel te duur theedrinken”, in de visie van Diana, een visie die wij vaak overnamen.

Dat zij een grote mate van kennis had, noemde ik al. Wat daar bovenop bijzonder was dat voor haar kennis geen macht was; kennis moest juist optimaal gedeeld worden. Zelfs tot de laatste behandeling werkte ze door. Als ze thuis was voor herstel kon je de klok erop gelijk zetten dat Diana binnen 10 minuten zou reageren om mensen met vragen verder op weg te helpen. Ook kwa kennisdelen was ze dus een buddy, ze maakte ons ministerie er mooier door.

Ze gaf ook praktische tips aan haar collega’s. Een mooi voorbeeld waren de tips die ze aan een zwangere collega gaf voordat zij afgelopen december met de Minister naar Erbil en Bagdad ging: kleed je netjes, Koerden zijn vaak formeler dan centraal Irakezen; neem altijd een stuk fruit mee in je handtas, dat is niet altijd beschikbaar; deze meneer houdt niet van vrouwenhanden; ze bood zelfs op het laatste moment haar schoenen te leen aan: je hebt een combi nodig van comfort en netjes. Wederom een buddy in persoonlijke zin. Tijdens die reis, volgde zij weer alle blogs en tweets en hield ons zo op de hoogte van de reacties die uit allerlei hoeken in de media verschenen, veelal van bronnen die we anders nooit hadden kunnen aanboren.

Diana was niet alleen slim, ze was ook betrokken, warm en lief. De altijd aanwezige sprankeling in haar ogen sprak boekdelen.

Diana maakte ons met een ongekende kracht en nuchterheid deelgenoot van haar ziektepatroon en dat maakte dit lastige onderwerp makkelijker bespreekbaar. We werden als collega’s geraakt door haar combinatie van positivisme, het altijd vooruit blijven kijken maar ook acceptatie van haar situatie op het laatst.

Die schijnbare tegenstelling verenigde zij in zich: van levenslust en berusting. Een collega typeerde het aan de hand van een bekende uitspraak van de Amerikaanse theoloog Reinhold Nieburgh uit de jaren 20: “God, grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference.”

Diana was een van de sereenste, moedigste en wijste mensen die wij kenden. Ze is hierin voor ons allemaal een groot voorbeeld. Wij wensen allen, Gerard, Axel en de hele familie veel kracht toe bij het verwerken van dit verlies.

Dank je wel Diana, dank je wel buddy, dat jij ons leven zo verrijkt hebt.