Tekst Janet Alberda

Tekst van Janet Alberda – plaatsvervangend directeur Noord-Afrika en het Midden-Oosten bij het ministerie van Buitenlandse Zaken.

 

Lieve Diana, Gerard, Axel, ouders, familie, vrienden en collega’s van Diana,

Also a special welcome to the Iraqi Ambassador to the Netherlands, Mr Saad Ibrahim and his staff. I am aware of your special friendship with Diana and I am happy you are here today.
Toen ik vorige week woensdagavond belde met Gerard, met de vraag of ik nog een tweetal kaarten persoonlijk kon overhandigen, begreep ik van Gerard dat Diana sliep. En niet meer wakker zou worden. We zijn nu 1 week verder, het gegeven dat Diana niet meer wakker wordt blijft op dit moment nog moeilijk te accepteren.

Graag laat ik weten dat ik mede namens de departementsleiding spreek, evenals al mijn collega’s met wie Diana heeft samengewerkt. Voor ons geldt, dat wij vandaag afscheid nemen van meer dan een collega. Diana was ook een vriendin, een echte buddy. Diana werkte meer dan tien jaar bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Na het diplomatenklasje werkte ze achtereenvolgens bij de directie financiën, de directie veiligheidsbeleid en de organisatie tegen chemische wapens. Vanaf 2010 kwam ze de directie Midden Oosten Noord Afrika, kort gezegd DAM, versterken. Ze was verantwoordelijk voor de Irak portefeuille en werd HET institutioneel geheugen op Irak. In de gangen en op onze ambassade in Baghdad kreeg zij niet voor niks de bijnaam ‘ Umm Irak’ (oftewel moeder van Irak op zijn arabisch) toebedeeld.

Diana was een baken van kennis en ervaring. Juist omdat Irak zoveel veranderingen doormaakte (en nog steeds maakt), waren wij enorm blij met deze stabiele bezetting maar vooral ook met haar aanwezigheid. Diana zorgde met haar kennis van zaken als haar netwerkvoor een genuanceerde blik, gaf duiding aan de ontwikkelingen en voorzag verschillende Ministers van bruikbare beleidsadviezen.

Diana was ook het vanzelfsprekende vaste aanspreekpunt voor onze ambassade in Bagdad. Door het ritme van vier weken op vier weken af, was Diana voor Ambassademedewerkers een thuishaven waar ze onmiddellijk langs gingen om zaken te bespreken. Collega’s omschrijven haar als een steunpilaar in het behartigen van de belangen van de post, maar ook weer een buddy om je verhaal kwijt te kunnen.

Diana schroomde, i.t.t. sommige andere collega’s, niet naar Bagdad te gaan. Het was voor haar vanzelfsprekend de post met regelmaat te bezoeken, zelfs toen haar gezondheid fragiel was. Haar laatste bezoek was met SG Renee Jones. Ze was altijd zeer betrokken met de lokale staf en nam zoals altijd een attentie voor hen mee. Tijdens dat laatste bezoek van de SG sliep ze zonder morren in de tot slaapkamer omgebouwde vergaderzaal. Ze maakte zich geen zorgen om zichzelf, maar wel om de SG: kon zij wel onder zulke primitieve omstandigheden verblijven? Dat bleek het geval. Ook al was deze laatste reis zwaar, Diana genoot zichtbaar van deze reis.

Zoals wij Diana herinneren en dagelijks meemaakten: zij was grondig, gedreven, doelgericht en vasthoudend: ze zocht uit hoe het zat, bepaalde een koers, bereikte haar doel en wist onderweg iedereen mee te krijgen. De opening van het liaisonkantoor in Erbil, nu Consulaat Generaal, was hier een fraai voorbeeld van.

Een ander voorbeeld was haar aandacht voor economische diplomatie: ondanks het relatief hoge geweldsniveau in Irak zag Diana kansen en zette zich met veel enthousiasme in om het Nederlands bedrijfsleven naar Irak te krijgen en vice versa. Gekscherend noemde ze wel eens een volautomatische kippenslachterij die door een bedrijf uit Twente in de Koerdische Regio is opgezet.

Diana bediende daarnaast ook – altijd heel geduldig – de diverse Kamerleden met steeds weer terugkerende vragen over het kamp Ashraf. Alleen zij wist dat deze Kamerleden voor de zoveelste keer hetzelfde vroegen, maar dan net op een andere manier. Diana kon hierbij lekker pittig zijn, met duidelijke meningen: zo was ze wars van projecten die beoogden personen van verschillende achtergronden uit het Midden-Oosten naar een Europese stad te laten vliegen voor een workshop “interculturele sensitiviteit” in een viersterren hotel. Dat was “veel te duur theedrinken”, in de visie van Diana, een visie die wij vaak overnamen.

Dat zij een grote mate van kennis had, noemde ik al. Wat daar bovenop bijzonder was dat voor haar kennis geen macht was; kennis moest juist optimaal gedeeld worden. Zelfs tot de laatste behandeling werkte ze door. Als ze thuis was voor herstel kon je de klok erop gelijk zetten dat Diana binnen 10 minuten zou reageren om mensen met vragen verder op weg te helpen. Ook kwa kennisdelen was ze dus een buddy, ze maakte ons ministerie er mooier door.

Ze gaf ook praktische tips aan haar collega’s. Een mooi voorbeeld waren de tips die ze aan een zwangere collega gaf voordat zij afgelopen december met de Minister naar Erbil en Bagdad ging: kleed je netjes, Koerden zijn vaak formeler dan centraal Irakezen; neem altijd een stuk fruit mee in je handtas, dat is niet altijd beschikbaar; deze meneer houdt niet van vrouwenhanden; ze bood zelfs op het laatste moment haar schoenen te leen aan: je hebt een combi nodig van comfort en netjes. Wederom een buddy in persoonlijke zin. Tijdens die reis, volgde zij weer alle blogs en tweets en hield ons zo op de hoogte van de reacties die uit allerlei hoeken in de media verschenen, veelal van bronnen die we anders nooit hadden kunnen aanboren.

Diana was niet alleen slim, ze was ook betrokken, warm en lief. De altijd aanwezige sprankeling in haar ogen sprak boekdelen.

Diana maakte ons met een ongekende kracht en nuchterheid deelgenoot van haar ziektepatroon en dat maakte dit lastige onderwerp makkelijker bespreekbaar. We werden als collega’s geraakt door haar combinatie van positivisme, het altijd vooruit blijven kijken maar ook acceptatie van haar situatie op het laatst.

Die schijnbare tegenstelling verenigde zij in zich: van levenslust en berusting. Een collega typeerde het aan de hand van een bekende uitspraak van de Amerikaanse theoloog Reinhold Nieburgh uit de jaren 20: “God, grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference.”

Diana was een van de sereenste, moedigste en wijste mensen die wij kenden. Ze is hierin voor ons allemaal een groot voorbeeld. Wij wensen allen, Gerard, Axel en de hele familie veel kracht toe bij het verwerken van dit verlies.

Dank je wel Diana, dank je wel buddy, dat jij ons leven zo verrijkt hebt.

Advertenties

Tekst Sé Lenssen

Afscheid Diana, 11 maart 2015, Sé Lenssen, Amazone, lotgenoot, collegabestuurslid van Diana bij (voorheen) Stichting Amazones, nu commissie Amazones BVN.


Ik ben blij dat ik hier vandaag iets mag zeggen. Voor ik dat doe wil ik Gerard, Axel en familie veel sterkte wensen. Jullie zijn een fantastische vrouw kwijtgeraakt.

Lieve Diana,

Toen je me vroeg of ik bij je uitvaart wilde spreken, stond mijn hart even stil. Ik liep nog weg voor het moment dat jij er niet meer zou zijn. Jij niet, hoe moeilijk dat misschien ook was. Zo Diana.

Never fear those mountains in the distance, never take the path of least resistance.”

Dat was je Amazonemotto. Zo leefde je je leven.

De Amazones, het online lotgenotenplatform dat je bedacht en opzette in 2004, samen met een groepje dat je om je heen had verzameld op het Vivaforum. Op internet vond je maar weinig informatie voor jonge vrouwen met borstkanker, laat staan een open ontmoetings- en kennisplek zoals de Amazones. Het bleek een gouden idee.

In de tien jaar dat de Amazones bestaan was jij er altijd. Je was de eerste voorzitter en het gezicht van stichting Amazones. Je was moderator en beheerder. Maar vooral was je Amazone tussen de Amazones. Overal aanwezig op de site. Met steun, kennis en tips. Maar ook grappend en relativerend als dat uitkwam.

Amazones zijn strijdbare vrouwen,” zei je. “We wachten niet af, maar zoeken actief naar informatie, delen onze kennis en ervaringen en steunen elkaar.”

De openheid waarmee jij je borstkankerverhaal deelde, met al je vragen en angsten, gaf anderen de durf dat ook te doen. Je kennis was groot. En bij iedere vraag wist je wel een Amazone uit je geheugen op te diepen met een vergelijkbaar verhaal. Je hielp vrouwen kritisch te kijken naar hun behandeling en in de spreekkamer voor zichzelf op te komen.

Je hebt ons een groot cadeau gegeven met de Amazones,” zo schreef een lotgenoot bij je blog. En een ander: “Dankjewel voor de plek waar ik heen kon toen mijn wereld op zijn kop stond.” Je zit genesteld in heel veel Amazoneharten.

Ik leerde je kennen in 2006. Eerst op het Amazoneforum. Maar al snel ook in het echt. Een jaar later vroeg je me secretaris te worden van het stichtingsbestuur. Ik was vooral verbaasd. Van besturen wist ik niks. Maar wat gaf je ook mij daarmee een groot cadeau. Samen met jou besturen. Samen bouwen aan de Amazones . Wat een feest. En wat heb ik veel van je geleerd in die tijd.

Ook als bestuurder bleef je Amazone tussen de Amazones. Initiatieven die opborrelden vanuit de Amazones zelf waren de beste, vond jij. Die moest je steunen als bestuur. Een sponsorloop bijvoorbeeld. Met 50 lopers liepen we de Dam tot Damloop voor Stichting Amazones. En ook al had je nog nooit hardgelopen, jij liep mee, want als voorzitter wilde je niet achterblijven.

Of de Amazonetheatervoorstelling ‘Je borst of je leven!’ uit 2008. Jij zag het potentieel, regelde subsidie en pr, en speelde ook nog zelf mee. Vier maanden toerden we door het land voor volle zalen. Wat een mooie herfst was dat. Die koester ik.

Bloggen deed je al bij de Amazones. Sinds begin 2005 liet je ons meekijken in jouw leven met borstkanker. Je schreef over je droom ooit moeder te worden en je angst dat dat niet meer zou lukken door de borstkanker. Over je eerste ontmoeting met Gerard, ‘je leukste internetdate ooit’. Je blijdschap toen je zwanger was.

Maar je zou Diana niet zijn, als je niet ook blogde over de enorme dreun waarmee je van je ‘babywolk afdonderde’, zoals je zei, toen bleek dat de kanker terug was.

Wat een veerkracht toonde je toen. Je wilde leven, voor je zoon, die nog in je buik zat. En je wilde alles aangrijpen om zo lang te leven dat Axel je zich zou herinneren. Dat is je gelukt, dat weet ik zeker.

Van een voorbeeld van leven en hoop na borstkanker werd je een voorbeeld van leven en hoop na uitzaaiingen. Vijf jaar lang wist je de draak in toom te houden. Je werkte, je sportte, voedde je zoon op, je leefde. Je maakte herinneringen voor en samen met Axel en Gerard. Samen voetballen, een reis naar Afrika, samen naar de Efteling.

Al die tijd vocht je voor de beste behandeling voor jezelf. Strijdbaar als een Amazone. Talloze Amazones trokken zich ook nu aan je op: ‘Als Diana het kan, kan ik het ook’.

Dat de draak je nu toch heeft ingehaald is niet te bevatten.

Op 29 januari zagen we elkaar voor het laatst. Je voelde je al niet goed. Toch was je gekomen. We vierden het tienjarig bestaan van de Amazones én de nieuwe stap die we hadden gemaakt: de officiële samenwerking met Borstkankervereniging Nederland. Jij speelde een belangrijke rol in het tot stand komen van die samenwerking.

We voerden een klein ritueel uit, met roze harten en kaarsen in de kleuren van de Amazones en de BVN. Wat ben ik blij dat je er was en dat jij de kaarsen aanstak. En dat ik één van die roze harten aan jou mocht geven.

Als iemand de afgelopen tien jaar het hart van de Amazones kloppend heeft gehouden, was jij het. Jij wás het hart van de Amazones.

Dag lieve, wijze, stoere Diana. Ik zal je nooit vergeten. En de Amazones gaan je verschrikkelijk missen. Bedankt voor alles wat je voor ons hebt betekend.

Stiekem hoop ik dat je vanaf je Amazonewolk met ons mee blijft kijken.

Tekst Esther Zijl

(Hier volgen de teksten van de sprekers bij de crematieplechtigheid. In omgekeerde volgorde als blogpost opdat de teksten hier in volgorde van sprekers onder elkaar komen te staan.)

Tekst Esther Zijl – vriendin sinds introductiedagen Universiteit van Amsterdam 1991.

Beste Gerard, Axel, ouders van Diana, Robert, Kristel en andere aanwezigen,

Diana heeft mij gevraagd of ik vandaag wilde spreken. Dat doe ik graag.

Lieve Diana,

Het gaat om de feiten, vind jij…

naïviteit van anderen, zeker als de feiten zo evident zijn, kon jou opstandig maken.

Zo kwam het dat, de laatste keer dat wij elkaar zagen, je was inmiddels thuis en wist dat het einde naderde, jij zei: “Er zijn toch nog mensen voor wie het onverwacht komt dat ik niet beter word.” Je klonk een beetje bozig.

Maar dat kan toch niet?” zei je, “Het was toch vanaf het begin duidelijk?” Je werd geïrriteerd van zoveel irrationaliteit.

Ja, het was duidelijk”, zei ik, “Maar je hebt ons allemaal met jouw strijdlust en deskundigheid soms doen geloven dat JIJ het wel zou redden…”

Dat hebben we allemaal weleens gedacht, ik ook en, jij toch ook?” Zei ik, “toch…?”

We waren stil… jouw strijdlust en de feiten botsten in ons hoofd.

 

STUDEREN

Wij leerden elkaar kennen in augustus 1991 tijdens een week voor aankomend studenten van de Universiteit van Amsterdam. Jij ging Oost-Europese studies doen. Oost-Europa, een ontluikende wereld die jij ging ontdekken. In die week gingen we ook langs bij jouw nicht. Zij had in het buitenland gewoond en gewerkt. Jouw nicht vertegenwoordigde een leven dat jij ook wilde: onafhankelijk zijn, vrij zijn en zoveel kennis en bagage hebben dat je echt wat kunt betekenen in de wereld.

En dat voor een meisje uit Apeldoorn. Je sprak er altijd respectvol over. Je was trots op je ouders en je broer. Over je vader vertelde je vaak hoe handig hij was. Als ik bij jou kwam in je studentenflat was er altijd wel een nieuw meubelstuk dat hij eigenhandig had gemaakt of geschilderd. Soms was de kleur niet helemaal zoals je het in gedachten had “Maar ja, hij is kleurenblind” zei je dan liefdevol.

We zijn in 1996 afgestudeerd. We gingen allebei samenwonen. Jij in Amsterdam en ik in Den Haag. Allebei een leuke vent, een diploma op zak en een baan. Het leven lachte ons toe.

 

ZIEK

Het was begin 2002, jij was 28 jaar, je belde je mij, ik was net terug van vakantie. Je zei: “Ik wilde je niet voor je vakantie bellen en je vakantie bederven, maar ik heb borstkanker.” Inmiddels was je een borst armer en wist je al precies hoe je het verder allemaal wilde. Je kreeg chemo- en hormoontherapie en kwam in de overgang. Jij en ik hadden het erover dat de kans dat jij ooit moeder zou worden heel klein werd. Onze levens leken ineens niet meer op elkaar.

Maar je herstelde. Je verbrak je relatie, ging voor die top baan en verhuisde naar Den Haag. Je werkte bij het ministerie, zat in Het Klasje, je maakte vele buitenlandse reizen. Ik genoot van jouw reisavonturen en was ook onder indruk van jouw moed. Dit alles in combinatie met jarenlange hormoontherapie. Pittig, maar je klaagde nooit. Toen je langzaamaan weer vertrouwen kreeg in je lijf, vertelde jij mij dat er wel plaats was voor een man. Ik was ontroerd dat jij het niet meer allemaal alleen wilde doen. Gerard kwam in je leven, een ontzettend slimme en hele lieve man die jou mooi aanvult.
MOEDERSCHAP

Het is augustus 2009 als ik voor het eerst moeder word. Kort daarna bel jij mij. Ik kan je amper verstaan want je moet steeds hoesten, je vertelt dat je zwanger bent. Wat zijn we blij. Ik net moeder en jij bijna moeder.

De hoest blijkt echter uitgezaaide borstkanker te zijn. De chemo wordt gestart. Het is inmiddels december. Op 12 februari 2010 wordt Axel geboren, wat een wonder gezond en wel! We komen heel snel bij jullie langs, samen met onze dochter die dan ruim een half jaar is. Het verschil is groot, Axel is zo klein, tenger en donker en wij hebben zo’n blond, blozend tientonnertje mee. Maar ook het verschil in perspectief, jij bent ziek en wordt niet meer beter en ik ben gezond.

En nu blijft het anders. Je ziet de feiten onder ogen. Het beeld dat jij voor jezelf weer hebt durven opbouwen, van jou als diplomaat met gezin naar buitenlandse oorden valt in duigen. Maar je pakt het professioneel en gestructureerd aan. Je gaat ervoor om zo lang mogelijk te leven. Op jouw manier. Je blijft zoveel mogelijk sporten en werken.

We spraken er vaak over dat mensen dat niet altijd begrepen. En jij begreep hen niet. Juist nu moest je extra goed voor jezelf zorgen, daarnaast moest je heel regelmatig naar het ziekenhuis. En je werk was en bleef jouw verbinding met het leven en de wereld, dat liet je echt niet zomaar gaan. Meewarig schudde jij dan je hoofd over zoveel onwetendheid.

Dezelfde gedrevenheid liet je zien bij het opvoeden van Axel. Je genoot van elke minuut met hem en je was heel bewust bezig met alles dat je hem wilde bijbrengen. En telkens weer een mijlpaal vieren. Niet alleen zijn eerste stapjes, maar dat jij het meemaakte. Niet alleen dat hij kon fietsten zonder zijwieltjes, maar met jou. Ook was je bij zijn start op de basisschool, als moeder weet ik hoe belangrijk dat is.

Wat onze vriendschap zo bijzonder maakt was, dat jij blij voor mij kon zijn als ik een nieuwe baan had. Maar ook dat we er gewoon over konden spreken dat jij niet meer zo makkelijk nieuwe wegen kon inslaan. Ik koos ervoor om alles tegen je te zeggen zoals ik dat ook gedaan zou hebben als jij niet ziek was geweest en jij reageerde zoals je anders ook gedaan zou hebben. We gingen jouw ziekte niet uit de weg. Misschien dat we de emoties uit de weg gingen? Maar ja, he, emoties zijn dan ook geen feiten.
AFSCHEID

De laatste keer dat ik je zag was één dag voor de vijfde verjaardag van Axel. Je was zomaar uitbehandeld verklaard. Je lag in bed bij het raam. Je zag er breekbaar uit. Maar toch, je hield de touwtjes nog ferm in handen. Je zat daar met je schrift te tellen hoeveel calorieën je had gegeten. Het was lastig, maar ik mocht het niet overnemen. Je wilde het zelf doen. We spraken nuchter over vele dingen zoals over de dag van vandaag, jouw uitvaart.

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we in Utrecht op een terras zaten. Het was al herfstig maar we genoten van het zonnetje. Je vertelde dat je niet precies wist welke behandelmogelijkheden er na deze nog voor je waren. Het voelde niet als een naderend einde, de volgende dag vloog je zelfs naar Madrid om een Borstkankerconferentie te verslaan. Had jij toen gedacht dat het zo snel zou gaan?

Feit is, dat ik hier nu sta en praat over jou. Ik hoop dat ik het een beetje naar je zin heb gedaan.

Lieve Gerard, je respect voor de strijdlust en keuzes van Diana is meer dan bewonderenswaardig. Jouw zorgzaamheid en veerkracht zullen je helpen om samen met Axel een nieuwe balans te vinden.

Lieve Axel, lief slim mannetje, je hebt vast naast de mooie bruine ogen van je moeder ook haar mooie krachtige karaktertrekken geërfd en daarmee kom jij er wel.

Lieve Diana, ruim 5 jaar is mij gegeven om jou te laten weten wat ik zo in jou waardeer. Er is maar één ding dat ik je nooit heb gezegd: ik zal je missen.

Rustig einde / Peaceful end

Na een rustige nacht is, onverwacht snel, Diana vanmorgen overleden.

Na de diagnose van uitzaaiingen, 30 november 2009, heeft Diana nog ruim vijf jaar kunnen leven waarin vele mooie momenten zijn gedeeld.

~~~

After a peaceful night, Diana has died this morning.

After the diagnosis of metastases, 30 November 2009, Diana has had five good years in which many precious moments were shared.

Dieper slapen / A deeper sleep

De laatste dagen is de gezondheid van Diana snel achteruit gegaan.

Alsmaar meer slapen overdag.

Een steeds gelere huid, geel oogwit.

Steeds moeizamer bewegen.

Toenemende duizeligheid; het gehoor dat slechter werd.

Eten dat niet binnen bleef.

Geen eetlust meer; bijna geen vast voedsel meer gegeten.

Diana ervoer geen voldoende kwaliteit van leven meer en vreesde de verdere verslechtering, ook voor haar naasten en dan vooral Axel.

Eind van de middag is met een injectie van de huisarts Diana in slaap gebracht. Met slaapmiddelen zal Diana vanaf nu in slaap worden gehouden.

~~~

Over the last days Diana’s health has rapidly deteriorated.

More sleep during the day.

An increasingly yellow skin, yellow eyes.

Ever more difficulty moving.

Increasingly dizzy; hearing that became impaired.

Vomiting.

No appetite; Diana has hardly eaten any solid food at all the last couple of days.

Diana experienced a poor quality of life and feared the further deterioration, also its effect on those closest to her, and in particular Axel.

At the end of the afternoon the GP has injected a dose of hypnotic (Midazolam). From now on Diana will be kept asleep.

Veel slapen / Lots of sleep

Het aftappen van het vocht dinsdag heeft veel verlichting gegeven.  Donderdag is met behulp van de nieuwe catheter door de thuiszorg vocht afgetapt. Het was 800 ml, in iets minder dan twee etmalen opgebouwd. Morgen zal opnieuw worden afgetapt. De wondjes ten gevolge van de catheter doen geen pijn meer.

Diana is vermoeid en slaapt nu veel. Lopen aan de arm gaat nog wel. Maar het aantal verplaatsingen op een dag is erg beperkt.

Het eten is er de laatste dagen enkele malen uitgekomen. Verschillende typen eten en op verschillende tijdstippen. De huisarts is gisteren gebeld over het braken en heeft Ondansetron voorgeschreven.

De doorligplek op Diana’s stuitje is geheeld. Diana kan nu weer zonder pleister.

Diana heeft nu te weinig energie om te bloggen; ik zelf zal er ook niet iedere dag toe komen.

~~~

Draining of the abdominal fluid on Tuesday has been a relief. Thursday, thanks to the new catheter, 800 ml of abdominal fluid was drained by a nurse from Home Care. She will tomorrow again drain the abdomen. The wounds as a result of inserting the catheter no longer hurt.

Diana is tired and sleeps a lot. Diana can still walk, but only walks on the arm of someone else. The number of movements each day is pretty small.

Even after Tuesday Diana has been sick several times. Our GP was phoned yesterday late afternoon. She prescribed Ondansetron against the vomiting.

The decubitus spot on Diana’s sacrum has healed – and Diana does no longer need a plaster.

Diana does not have enough energy for writing blogs. Myself, I will not be able to write daily updates.

Rocketcatheter / Rocket catheter

We zijn weer thuis.

Vandaag is Diana met ‘liggend vervoer’ naar het ziekenhuis gegaan om een permanente drain te laten plaatsen en het sinds de laatste drainage opgespaarde vocht af te tappen.

Alles ging redelijk volgens schema. Om twee uur waren we in het ziekenhuis. Daar kregen we uitleg over het gebruik van de zogenaamde rocketcatheter. Kort samengevat: aftappen door aankoppelen langere slang met zak; na drainage nieuwe dikke pleister om het permanente korte slangetje uit de buik; dit slangetje in een krul bovenop de pleister; gaasjes en grote dikke pleister daar weer overheen.

Na plaatsen van de catheter is er in het ziekenhuis bijna 5 liter ascites buikvocht afgetapt.

Na een warme maaltijd terug met een ambulance. Helaas kwam Diana’s maaltijd er vlak voor aankomst bij ons huis weer uit.

Na een boterham met gekookt ei en zoutarme mayonaise voelt Diana zich nu weer beter.

~~~

We’re back home.

Today Diana went by ambulance to the hospital to have a permanent drain inserted.

Everything went according to schedule. At  two o’clock we were in the hospital. There we were told about using the so-called rocket catheter. Very brief summary: drainage is done by fixing a long tube and plastic bag to the catheter; after the drainage a new foam pad is placed around the catheter exit; the  catheter is wound in loops and placed over the foam pad; gauze pads and a self-adhesive dressing cover it all up.

After the catheter was placed almost 5 liters of ascites fluid was drained from the abdomen.

After a hot meal we went back by ambulance. Unfortunately, the food came back out again just before we reached home. The turns and bumps were a little bit too much.

After a boiled egg on bread, with mayonaise with little salt, Diana is feeling much better now.

Liggend vervoer / patient transport

Liggend vervoer / patient transport