Tekst Esther Zijl

(Hier volgen de teksten van de sprekers bij de crematieplechtigheid. In omgekeerde volgorde als blogpost opdat de teksten hier in volgorde van sprekers onder elkaar komen te staan.)

Tekst Esther Zijl – vriendin sinds introductiedagen Universiteit van Amsterdam 1991.

Beste Gerard, Axel, ouders van Diana, Robert, Kristel en andere aanwezigen,

Diana heeft mij gevraagd of ik vandaag wilde spreken. Dat doe ik graag.

Lieve Diana,

Het gaat om de feiten, vind jij…

naïviteit van anderen, zeker als de feiten zo evident zijn, kon jou opstandig maken.

Zo kwam het dat, de laatste keer dat wij elkaar zagen, je was inmiddels thuis en wist dat het einde naderde, jij zei: “Er zijn toch nog mensen voor wie het onverwacht komt dat ik niet beter word.” Je klonk een beetje bozig.

Maar dat kan toch niet?” zei je, “Het was toch vanaf het begin duidelijk?” Je werd geïrriteerd van zoveel irrationaliteit.

Ja, het was duidelijk”, zei ik, “Maar je hebt ons allemaal met jouw strijdlust en deskundigheid soms doen geloven dat JIJ het wel zou redden…”

Dat hebben we allemaal weleens gedacht, ik ook en, jij toch ook?” Zei ik, “toch…?”

We waren stil… jouw strijdlust en de feiten botsten in ons hoofd.

 

STUDEREN

Wij leerden elkaar kennen in augustus 1991 tijdens een week voor aankomend studenten van de Universiteit van Amsterdam. Jij ging Oost-Europese studies doen. Oost-Europa, een ontluikende wereld die jij ging ontdekken. In die week gingen we ook langs bij jouw nicht. Zij had in het buitenland gewoond en gewerkt. Jouw nicht vertegenwoordigde een leven dat jij ook wilde: onafhankelijk zijn, vrij zijn en zoveel kennis en bagage hebben dat je echt wat kunt betekenen in de wereld.

En dat voor een meisje uit Apeldoorn. Je sprak er altijd respectvol over. Je was trots op je ouders en je broer. Over je vader vertelde je vaak hoe handig hij was. Als ik bij jou kwam in je studentenflat was er altijd wel een nieuw meubelstuk dat hij eigenhandig had gemaakt of geschilderd. Soms was de kleur niet helemaal zoals je het in gedachten had “Maar ja, hij is kleurenblind” zei je dan liefdevol.

We zijn in 1996 afgestudeerd. We gingen allebei samenwonen. Jij in Amsterdam en ik in Den Haag. Allebei een leuke vent, een diploma op zak en een baan. Het leven lachte ons toe.

 

ZIEK

Het was begin 2002, jij was 28 jaar, je belde je mij, ik was net terug van vakantie. Je zei: “Ik wilde je niet voor je vakantie bellen en je vakantie bederven, maar ik heb borstkanker.” Inmiddels was je een borst armer en wist je al precies hoe je het verder allemaal wilde. Je kreeg chemo- en hormoontherapie en kwam in de overgang. Jij en ik hadden het erover dat de kans dat jij ooit moeder zou worden heel klein werd. Onze levens leken ineens niet meer op elkaar.

Maar je herstelde. Je verbrak je relatie, ging voor die top baan en verhuisde naar Den Haag. Je werkte bij het ministerie, zat in Het Klasje, je maakte vele buitenlandse reizen. Ik genoot van jouw reisavonturen en was ook onder indruk van jouw moed. Dit alles in combinatie met jarenlange hormoontherapie. Pittig, maar je klaagde nooit. Toen je langzaamaan weer vertrouwen kreeg in je lijf, vertelde jij mij dat er wel plaats was voor een man. Ik was ontroerd dat jij het niet meer allemaal alleen wilde doen. Gerard kwam in je leven, een ontzettend slimme en hele lieve man die jou mooi aanvult.
MOEDERSCHAP

Het is augustus 2009 als ik voor het eerst moeder word. Kort daarna bel jij mij. Ik kan je amper verstaan want je moet steeds hoesten, je vertelt dat je zwanger bent. Wat zijn we blij. Ik net moeder en jij bijna moeder.

De hoest blijkt echter uitgezaaide borstkanker te zijn. De chemo wordt gestart. Het is inmiddels december. Op 12 februari 2010 wordt Axel geboren, wat een wonder gezond en wel! We komen heel snel bij jullie langs, samen met onze dochter die dan ruim een half jaar is. Het verschil is groot, Axel is zo klein, tenger en donker en wij hebben zo’n blond, blozend tientonnertje mee. Maar ook het verschil in perspectief, jij bent ziek en wordt niet meer beter en ik ben gezond.

En nu blijft het anders. Je ziet de feiten onder ogen. Het beeld dat jij voor jezelf weer hebt durven opbouwen, van jou als diplomaat met gezin naar buitenlandse oorden valt in duigen. Maar je pakt het professioneel en gestructureerd aan. Je gaat ervoor om zo lang mogelijk te leven. Op jouw manier. Je blijft zoveel mogelijk sporten en werken.

We spraken er vaak over dat mensen dat niet altijd begrepen. En jij begreep hen niet. Juist nu moest je extra goed voor jezelf zorgen, daarnaast moest je heel regelmatig naar het ziekenhuis. En je werk was en bleef jouw verbinding met het leven en de wereld, dat liet je echt niet zomaar gaan. Meewarig schudde jij dan je hoofd over zoveel onwetendheid.

Dezelfde gedrevenheid liet je zien bij het opvoeden van Axel. Je genoot van elke minuut met hem en je was heel bewust bezig met alles dat je hem wilde bijbrengen. En telkens weer een mijlpaal vieren. Niet alleen zijn eerste stapjes, maar dat jij het meemaakte. Niet alleen dat hij kon fietsten zonder zijwieltjes, maar met jou. Ook was je bij zijn start op de basisschool, als moeder weet ik hoe belangrijk dat is.

Wat onze vriendschap zo bijzonder maakt was, dat jij blij voor mij kon zijn als ik een nieuwe baan had. Maar ook dat we er gewoon over konden spreken dat jij niet meer zo makkelijk nieuwe wegen kon inslaan. Ik koos ervoor om alles tegen je te zeggen zoals ik dat ook gedaan zou hebben als jij niet ziek was geweest en jij reageerde zoals je anders ook gedaan zou hebben. We gingen jouw ziekte niet uit de weg. Misschien dat we de emoties uit de weg gingen? Maar ja, he, emoties zijn dan ook geen feiten.
AFSCHEID

De laatste keer dat ik je zag was één dag voor de vijfde verjaardag van Axel. Je was zomaar uitbehandeld verklaard. Je lag in bed bij het raam. Je zag er breekbaar uit. Maar toch, je hield de touwtjes nog ferm in handen. Je zat daar met je schrift te tellen hoeveel calorieën je had gegeten. Het was lastig, maar ik mocht het niet overnemen. Je wilde het zelf doen. We spraken nuchter over vele dingen zoals over de dag van vandaag, jouw uitvaart.

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we in Utrecht op een terras zaten. Het was al herfstig maar we genoten van het zonnetje. Je vertelde dat je niet precies wist welke behandelmogelijkheden er na deze nog voor je waren. Het voelde niet als een naderend einde, de volgende dag vloog je zelfs naar Madrid om een Borstkankerconferentie te verslaan. Had jij toen gedacht dat het zo snel zou gaan?

Feit is, dat ik hier nu sta en praat over jou. Ik hoop dat ik het een beetje naar je zin heb gedaan.

Lieve Gerard, je respect voor de strijdlust en keuzes van Diana is meer dan bewonderenswaardig. Jouw zorgzaamheid en veerkracht zullen je helpen om samen met Axel een nieuwe balans te vinden.

Lieve Axel, lief slim mannetje, je hebt vast naast de mooie bruine ogen van je moeder ook haar mooie krachtige karaktertrekken geërfd en daarmee kom jij er wel.

Lieve Diana, ruim 5 jaar is mij gegeven om jou te laten weten wat ik zo in jou waardeer. Er is maar één ding dat ik je nooit heb gezegd: ik zal je missen.

Advertenties

6 gedachten over “Tekst Esther Zijl

  1. En het missen is in volle hevigheid van start gegaan he Esther. Het is een feit, Diana is er niet meer, maar dat voelen en ervaren is toch nog iets heel anders en doet pijn. Dankjewel voor je prachtige verhaal.

  2. Prachtig Esther, ik ken jou niet maar het lijkt of ik het zelf meegemaakt heb. Ontroerend ook. Heel veel sterkte en bedankt voor je verhaal

  3. Heel veel sterkte Esther, met het gemis van je lieve vriendin. Ik wens je de kracht toe om er mee om te kunnen gaan. Want gemist wordt Diana zeker…

  4. Tijdens de uitvaart vond ik dit zo’n mooie toespraak, fijn om dit nu rustig te kunnen lezen en herlezen. De herkenbaarheid geeft troost, dit is de Diana die ook ik gekend heb. Ten voeten uit! Nu er twee weken zijn verstreken (zijn het er nog maar twee?) dringt de onherroepelijkheid door. Ook ik ben, ondanks dat ik wist dat ze niet kon genezen, door de jaren heen bijna gaan geloven dat ze het steeds net achter zich zou weten te houden. Dat er nog wel tijd zou zijn. Lotgenoot Annie schreef het hier eerder al eens zo mooi : we wisten dat het ooit zou komen, maar niet nu al, nee later pas. En nu is het dus later. Dank voor je mooie woorden, Esther.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s