Vederzwaar in 2014 (statistieken / statistics)

Gelukkig nieuwjaar! De statistiek-aapjes van WordPress.com hebben een jaarrapport over 2014 voor deze blog opgesteld. Hier is een fragment:

Het Louvre Museum heeft 8,5 miljoen bezoekers per jaar. Deze blog werd in 2014 ongeveer 190.000 keer bekeken. Als je blog een tentoonstelling in het Louvre Museum zou zijn, zou het ongeveer 8 dagen duren voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken., waaruit blijkt wat het populairste bericht was van vorig jaar (Vetera(a)n), waar de meeste bezoekers vandaan kwamen (Nederland, België en de Verenigde Staten) en wie het meest reageerden. De meeste lezers plaatsen geen reactie. Ze lezen alleen en dat is prima. Tegelijkertijd ben ik erg benieuwd wie jullie zijn. Hoe en wanneer ben je hier terechtgekomen?  Waarom ben je Vederzwaar blijven lezen? Schrijf het me, ik lees jullie reacties graag! ~ Happy new year! WordPress statistics monkeys have prepared the 2014 annual report for this blog. Here’s an excerpt: The Louvre museum has 8.5 million visitor per year. This blog was visited around 190,000 times in 2014. If the blog were an exhibition at the Louvre Museum, it would take around 8 days for so many visitors to see it. Click here to see the complete report, which shows last year’s most popular posting (Vetera(a)n), where most visitors come from (the Netherlands, Belgium and the United States) and who posted most reactions. Most readers don’t post reactions. They just read and that is fine. At the same time, I am curious who you are. How and when did you get here? Why did you continue reading Vederzwaar? Write me, I love reading your reactions!

Advertenties

25 gedachten over “Vederzwaar in 2014 (statistieken / statistics)

  1. ik ben je blog gaan lezen omdat je een enorm strijdbare vrouw bent die soms heel ver gaat om te weten wat en hoe ze met je ziekte omgaan
    je bent soms bijna brutaal (lees strijdbaar) tegen je medici maar super eerlijk in mijn ziekte beeld herken ik dat ook je wilt soms iets te veel maar je mag ook alles weten het is jouw body en daar moeten ze goed mee omgaan ook in 20 15
    alvast de beste wensen en geniet van de mooie dingen
    groeten Rita

    1. Hoi Rita, er zouden in mijn ogen geen beperkingen moeten zijn in wat een patiënt mag weten over zijn ziekte. In mijn ziekenhuis moet ik acht dagen wachten voor de bloeduitslagen in mijn elektronische dossier staan, terwijl artsen, verpleegkundigen en secretaresses ze na een uurtje al kunnen zien. Zij weten alles van mijn bloed en ik moet de spreekkamer in voor de ‘verrassing’. En dan ook nog binnen tien minuten beslissen hoe het verder gaat, dat is toch raar… Ik denk dat al mijn nadenken over mijn borstkanker (wat is de rol van hormonen, wat is de rol van lichaamsbeweging/sport, hoe is mijn energieniveau) me heel veel heeft geleerd over het aanslaan van de medicijnen. Vaak voelde ik het eerder dan het in het bloed te zien was.

      Voor jou ook een gelukkig en zo gezond mogelijk nieuwjaar!

  2. Hoi Diana, ik geef natuurlijk gehoor aan je oproep om te reageren. Ik kwam via de Amazones op je blog en heb daar ‘iets’ aangevinkt, waardoor ik deze berichten zoals hieronder krijg. Ik ben niet meer actief bij de Amazones (heb er maar kort berichten geplaatst, al bestaat mijn account nog wel, en héél af en toe reageer ik nog wel ‘ns), maar heb tegenwoordig vooral contact met veel vrouwen die niet bij de Amazones zitten. De Amazones was me o.a. toch te groot en te onoverzichtelijk. Maar jouw reacties daar en je aandacht voor zovelen, maakten diepe indruk op me. Ik lees je berichten nu niet meer vaak bij de Amazones, omdat ik er amper kom. Jouw blog met mails, houdt me dus wel aangesloten op jouw berichten en dat vind ik fijn. Ik lees ze altijd met veel interesse, leef met je mee op verre afstand, maar leer ook veel van jouw aanpak en je enorme kennis van zaken. Dat was het voor nu! Hartelijke groeten, Ingrid Boelhouwer.

    1. Dank je wel, Ingrid! Wat fijn om te horen dat je me bent blijven volgen. Ik kan de mailadressen zien van de volgers, maar weet vaak niet wie het zijn of hoe ze hier komen. Ik heb altijd heel veel steun gehad aan online lotgenotencontact en probeer ook veel steun terug te geven (al is dat lastiger nu ik vaker moe ben). Ik wens je alle goeds!

  3. Hoi Diana, ook ik geef gehoor aan je vraag wie al die stille lezers zijn.
    Je reageerde een keer op het blog van “Mack”. Ik vinkte even je naam aan, las je blog en ben het sindsdien blijven volgen.
    zelf heb ik geen borstkanker, ook nooit gehad. Maar mijn vriendin en collega, samen runden wij een groep in het basisonderwijs, is in 2006 aan borstkanker overleden. Ook zij was zo strijdbaar en voor mij een voorbeeld hoe je om moest gaan met de behandelende artsen, die het altijd beter wisten.
    Dat herken ik in je blog. Soms denk ik wel, dat jouw artsen je super irritant vinden, maar dat kan helemaal geen kwaad.
    Daarnaast pas ik twee dagen, nu ik met pensioen ben, op mijn kleinzoons van één en vier jaar. De verhalen over Axel lees ik dus met een grote glimlach van herkenning.
    En altijd na het lezen van de blogs van de metameiden voel ik me een gezegend mens met mijn gezonde lijf, die kan genieten van haar kleinkinderen.
    Laat 2015 nog een goed jaar voor jou en je gezin worden. Dat de kuren nog maar steeds mogen blijven aanslaan.
    En nu volg ik je weer in stilte.
    Groet,
    Francien.

    1. Hoi Francien, Mack en ik hebben bij elkaar op de middelbare school gezeten (zonder dat we elkaar echt daarvan kennen). Ik vind het ontroerend hoe hij over zijn dertig jaar geleden gestorven vader schrijft. (En die boekhoudersblogs vind ik wel grappig, beetje debiteuren-crediteuren).

      Gelukkig ben je gezond en kun je ook nog op je kleinzoons passen. Met jongens moet je veel ondernemen, al kan Axel inmiddels wel steeds beter zelf spelen. Hij verzint dan hele verhalen met zijn auto’s, die hij allemaal verschillende stemmetjes geeft.

      Ik denk dat strijdbaarheid (of zeg maar ‘een actieve opstelling’) helpt om grip op je behandeling te krijgen. Er wordt zoveel aangerommeld in ziekenhuizen. Als ik nog terugdenk aan die onbeleefde prof, die mij na een scan met ‘stabiele ziekte’ wilde laten stoppen met Faslodex, terwijl drie weken later Afinitor op de Nederlandse markt zou worden toegelaten voor mijn type borstkanker… Als ik niet tegen hem was ingegaan, had hij me zo met Taxol laten starten, dan was ik Afinitor misgelopen én de tweede keer Xeloda!

      Mijn eigen arts is inmiddels wel kritische vragen van me gewend. Zij is zelf ook heel onderzoekend en hoewel ze zich in ons contact zakelijk opstelt, gaf ze in een discussie over het patiëntendossier (waarin bijna alles is afgeschermd omdat patiënten volgens de prof ‘die informatie niet aankunnen’) toe dat ze het zelf precies zo zou doen als ik. Ook de houding van de verpleging richting mij is wel veranderd. Die zien ook wel dat al mijn vragen mij ver gebracht hebben.

      Lees maar fijn verder in stilte, ik wens je alle goeds!

  4. Beste Diana
    Een paar jaar terug volgde ik de blog van Rikkert ( een zeer sterke madame van mijn leeftijd) !! Zo ben ik bij jou terecht gekomen! Ik heb enorm veel respect voor de manier waarop jij reeds jaren omgaat met die vreselie ziekte! Je strijdvaardigheid dwingt zoveel respect af!!! En dan de verhalen van Axel!! Hij gaat later blij zijn met doe schrijfsels. Zelf heb ik dat te weinig gedaan voor mijn kinderen en je vergeet zo snel!! Ik hoop dat 2015 voor jou goed verloopt en dat je nog vele mooie momenten mag beleven met die zoon van jou en met je gezinnetje!! Ik hoop dat ik jouw schrijfsels nog heeeeeeel lang mag lezen!!
    Hilde

    1. Beste Hilde, ook ik was een trouwe lezer bij Rikkert. Ik denk dat we zo’n tien jaar online contact hebben gehad via fora en blogs. Ze schreef heel uitgebreid over haar behandelingen en daar heb ik veel aan gehad. Belgische artsen proberen meer dan Nederlandse artsen en geven ook verschillende medicijnen tegelijk, dat heeft me vaak op ideeën gebracht.

      Toen ik nog zwanger was en al wist dat ik uitzaaiingen had, kreeg ik van een collega de tip dat bij baby’s al veel te zien is over hun ontwikkeling. Gedetailleerd beschrijven kan ik wel, dus dat ben ik gaan doen. En ik lees nu ook dingen terug over Axel, die ik zelf alweer vergeten was. Vooral de blogs over toen hij leerde praten zijn heel leuk om terug te lezen, dat had ik nooit zo precies kunnen onthouden.

  5. Ik “ken” je al jaren, en ik volg je ook al jaren, en ben erg met je begaan. Reageren is moeilijk, omdat ik je zoveel beter gun. Steeds maar weer onderzoeken, scans, chemokuren en alle spanningen die daar mee te maken hebben. Ik heb bewondering voor de manier hoe je met je ziek zijn en alles wat daarmee te maken heeft omgaat. Ik wens je een goed 2015 toe.

      1. Ik denk ook dat het in 2002 was Diana, ik had net de tweede diagnose achter de kiezen. En jij wilde niet op de foto of in beeld bij een filmpje dat toen gemaakt is, bij een pannenkoekenrestaurant. Ik ben je blijven volgen omdat je de jongste was die ik toen kende met de diagnose borstkanker, intussen weet ik helaas beter. Wat is er intussen veel met je gebeurd.
        Heel véél kwali-tijd wens ik voor jou, je kind en je man.

  6. Diana,
    Ook ik ben een van je stille meelezers. Zelf heb ik geen borstkanker, wel mee te maken (gehad) in de naaste omgeving en via mijn werk in de genetica. Hoe ik op je blog terechtkwam weet ik niet precies meer, waarschijnlijk via een reactie op een ander blog. Ik bewonder je moed en vind je een dappere strijder.
    hartelijke groeten uit de VS, Ymkje

  7. Als ik mij goed herinner ben ik (54) eind 2012 via Mamma Meriam op je site terechtgekomen. Het wrange is dat ik vervolgens in juni 2013 gediagnosticeerd ben met DCIS in mijn linkerborst en in juni 2014 met ILC in mijn rechterborst. Gelukkig wel met de beste prognoses. Ben inmiddels 4 (borstsparende) operaties, 32 (adjustieve) bestralingen en 5 (eveneens adjustieve) chemo’s verder. Op dit moment nog 1 aanvullende Docetaxel-kuur te gaan en daarna 5 tot 10 jaar hormoontherapie.

    1. Chemo heeft duidelijk invloed op mijn ‘brain’; met adjustief bedoelde ik natuurlijk adjuvant = aanvullend.
      Het moeilijkste aan deze periode vind ik (buiten het verlies van mijn enorme bos met haar) dat ik niet uit de voeten kan zoals ik zou willen, maar ik houd mij vast aan de gedachte dat het van voorbijgaande aard en voor een goed doel is. Het ILC dat ik had, is sterk hormoongevoelig en HER-, dwz zeer goed behandelbaar.
      Ik ben inmiddels op 3 genmutaties getest en die heb ik gelukkig ook niet. Het lijkt erop dat het dus ook bij mij een geval van ‘domme pech’ is.

  8. Ha Diana,
    Ook ik ben 1 van de stille lezers die trouw jouw blog volgen.
    Mijn moeder en tante (zus van mijn moeder) zijn aan uitgezaaide borstkanker overleden. Gelukkig heb ik zelf geen borstkanker.
    Ben op je site gekomen via de Amazones waar ik o.a. info zocht over mogelijke erfelijke vormen van borstkanker. Ben onder de indruk van de wijze waarop je met je ziekte omgaat. Hoop dat jullie nog lange tijd een zo gewoon mogelijk leven hebben met z’n drietjes (voor zover dat kan met deze ziekte en bijbehorende behandelingen)! Sterkte!

    1. Dank je wel voor je reactie. Hopelijk ben je niet erfelijk belast en blijf je zelf vrij van borstkanker. Vijf jaar geleden had ik het niet voor mogelijk gehouden dat ik a. nu nog in leven zou zijn en b. nog steeds een relatief normaal leven zou hebben (al heb ik dus sinds vinorelbine wel meer last van vermoeidheid).

  9. Dag Diana, Sinds vier jaar weet ik dat ik borstkanker heb, lobulair en ER positief. Met metastasen, In skelet, zeer uitgebreid, Aan de eierstokken en in vetschort met ascites. Dit was m’n eerste diagnose. Ik kwam in een wereld terecht waarvan ik niks vanaf wist. Geen ervaring met kanker. Moest beslissingen nemen terwijl er weinig was te kiezen. Er werd 7 liter vocht afgehaald en een dag voor m’n veertigste verjaardag zat ik aan de eerste FAC kuur.
    Ik denk dat ik door het zoeken en googlen toen op je blog ben gekomen maar zeker weten doe ik het niet. Later ben ik hier mee gestopt.Na de chemo even niks en de ziekte werd weer na een aantal maanden actief en toen aan de tamoxifen. Vanaf jan. 2012 t/m juli 2013. Toen werd er uitzaaiingen in de lever geconstateerd. Over op anastrozol maar de tumormarkers bleven lang stabiel maar daalden niet. Toen ben ik weer gaan zoeken en kwam weer op je blog terecht en ben dit toen in de gaten blijven houden. Toch op zoek naar ervaringsdeskundigen. Je hebt middelen gebruikt die ik nog niet heb gehad en ik ben dan telkens benieuwd hoe dit gaat.
    Sinds juni begonnen met exemestaan en everolimus. Waarbij ik je reactie hierover van tevoren al had gelezen. Het was een nare periode met veel bijwerkingen en resultaat weinig tot niets. Tumormarker is even een keer met honderd gedaald. Dit was van de derde naar de vierde maand maar twee maanden later was dat er weer aan. Conclusie is dat dit middel niet voldoende werkt en toch maar op chemo moeten overstappen.(Voorstel is xeloda) Ik wilde eerst rust, alles is kapot en de weerstand is erg laag. De arts kon zich dat goed indenken. De rust is tot 6 januari want dan staat een nieuwe afspraak gepland. Eerst werd het slechter vooral veel pijn maar na gebruik van morfinepleisters ging het na twee weken beter en ben inmiddels weer van de pijnstillers af. Gebruik nu twee paracetemol per dag en ben sinds een paar dagen aan het experimenteren met hennep/ cannabisolie.
    Ik volg je dus meer uit eigen belang maar ook voor een stukje herkenning.
    Hierbij wens ik je heel veel sterkte toe in de weg die je moet gaan. Fijn dat je het wil delen met zoveel mensen. Bedankt voor al het werk dat je doet voor al je lotgenoten.
    Hart. groet KRS

    1. Hoi Klaproos, wat een verhaal zeg… Dat is een hele heftige diagnose met zoveel ascites erbij. Wat erg dat je ook zoveel bijwerkingen had van Afinitor. Ik vind het achteraf de moeite waard, omdat ik Axel natuurlijk weer een half jaar groter heb zien worden. Maar inderdaad is het heel heftig spul.

      Xeloda vond ik veel lichter dan Afinitor en ook lichter dan AC (met CAF heb ik geen ervaring). Het hand-voetsyndroom kreeg ik pas na een aantal kuren, van slechte weerstand had ik toen weinig last.

      En eigen belang is een prima reden om mee te lezen, daarvoor lees ik ook veel blogs 🙂

  10. Beste Diana,

    Ook ik ben een stille meelezer en evenals vorig jaar reageer ik op je oproep aan de stille meelezers. Ik ben op je blog terecht gekomen via de site van de Amazones. Daar heb ik veel meegelezen in de tijd van de diagnose en behandeling van mijn borstkanker en mindere mate nu in de jaren erna.
    Ik kom steeds weer bij jouw blog terug door jouw krachtige wijze van omgaan met je ziekte en hoe je dat verwoordt in je blogs. Ik heb er in de afgelopen jaren steun uit gehaald in het oppakken van mijn ( werk ) leven.
    Daarnaast is het een plezier om te lezen over de ontwikkeling van je zoon.
    Ik wens jou en je familie het beste voor 2015 !

    Hartelijke groeten, Jet

  11. Hier ook een stille lezeres. Via het besloten forum op Clubs kwam ik op deze site terecht. Bij meetings je helaas nooit ontmoet. Geniet op de manier hoe je over Axel schrijft en bewonder de wijze waarop je soms zelf het heft in eigen handen neemt. Jammer dat het nodig is. Hoop je nog heel lang te kunnen lezen. Alle goeds voor jou en je gezin.
    M.vr.gr.
    Eva/Renne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s