Begrip / Understanding

“Mama, toen ik zo moest spugen, was ik toen zieker dan jij?”, vroeg Axel vanmorgen.

Nee. In ons huis ben ik de ziekste, ook al spuug ik zelden en zie ik er niet ziek uit.

“Ik ben zieker”, zei ik, “want de kankercellen zitten overal en ze gaan niet meer weg”.

“Maar ze kunnen toch wel gaan slapen?”, vroeg Axel, “van de medicijnen?”.

Hoewel het er met de stijgende marker niet op lijkt dat vinorelbine de uitzaaiingen rustig krijgt, antwoordde ik bevestigend. De cellen kunnen inderdaad een tijdje gaan slapen. Hopelijk ook nog wel van andere medicijnen. Maar ze gaan niet meer helemaal weg.

“Je mag ook wel een keer met mijn dokter over die cellen gaan praten”, zei ik nog, “dat wil ze best”.

Axel heeft dit lieve en betrokken aanbod van de oncoloog al eerder afgewezen, omdat hij ‘toch al wel weet hoe die dokter eruit ziet’.

Op weg terug van het strand op deze warmste 1 november sinds het begin van de metingen hinkelde Axel een stukje. Hij kan goed hinkelen op links, maar een stuk minder goed op rechts. Voor mij is dat andersom, maar hinkelen gaat nu niet zo goed door (lichte) botpijn in mijn heupen en gewrichten.

“O maar als je weer beter bent…”, begon Axel, “ik bedoel, als je weer ietsje beter bent, dan gaan we gewoon weer hinkelen”.

Het blijft ingewikkeld, moederschap en uitgezaaide borstkanker. Al lijkt het er soms op dat Axel het begint te begrijpen.

~

“Mommy, when I had to trow up so badly, was I iller than you”, Axel asked me in the morning.

No. I am the illest one at home, though I seldom throw up and do not look ill.

“I am iller”, I said, “because the cancer cells are everywhere and they are not going to disappear”.

“But they can go to sleep, can’t they?”, Axel asked, “because of the medication”.

Although the rising marker does not reassure me that vinorelbine controls my mets, I agreed. The cells can go back to sleep. Hopefully other medication can let them fall asleep again. But they won’t leave for good.

“You can go and talk to my doctor about the cells”, I added, “that is fine with her”.

Axel has declined my oncologist’s very nice and committed offer, because “he already knows what she looks like”.

Today was the warmest 1 November since temperature measurements have started in the Netherlands. Axel hopped a bit on the pavement on our way back from the beach. He is good at hopping on his left food, but has more trouble hopping on his right foot. This is the other way round for me, but I have some trouble hopping right because of (slight) bone pain in my hips and joints.

“Well but once you are better…”, Axel started, “I mean, when you feel a bit better, we will go hopping again”.

It remains complicated, motherhood and metastatic breast cancer. Still it seems that Axel starts to understand.

Advertenties

12 gedachten over “Begrip / Understanding

  1. Dan zit er ineens een wereld van betekenis achter ‘ziek’ en ‘zieker’, en ‘beter’ en ‘ietsje beter’. Voor jou en voor Axel, die het inderdaad langzaamaan steeds beter lijkt te begrijpen. Stapje voor stapje. En ondertussen gewoon spelen in het zand en hinkelen met mama. Want dat is zijn leven en zo hoort het. Ik hoop dat jullie van deze warme herfstdag hebben genoten. Zo te zien wel! 🙂

  2. Hey meis, ik ben je uit het oog verloren maar Ellen deelde je link dus ben weer op de hoogte. Wat een bikkel ben je toch! Ik weet nog dat ik destijds voor jou boekje schreef dat je Axel zelf naar school zou brengen. En zie….inmiddels zit hij alweer een tijdje op school en jij gaat gelukkig ook nog (naar omstandigheden) best goed. Hoop dat dat nog heel lang zo mag blijven, en dat er nog vele genietmomenten komen.
    Dikke kuzzzz

    1. Hoi Marina, ik weet nog dat ik het las van die eerste schooldag en echt dacht “hoe komt ze daar nu bij?” Ik moest er ook weer aan denken toen ik Axel op zijn vierde verjaardag inderdaad zelf kon wegbrengen. Je had het inderdaad goed 🙂 Kus terug en heel fijn om weer van je te horen.

  3. Wat zie je er mooi uit met dat prachtige geknipte koppie! Kleurtje er ook in laten doen?

    De gesprekjes met Axel over ziek, zieker worden dus ook al door hemzelf aangekaart. Of hij de volle omvang van jouw ziekte al echt begrijpt, ik denk het nog niet. Jij geeft niet over, het is nog zo onzichtbaar. Dus wel goed om hem te volgen in zijn eigen nadenken erover. Het volle begrip komt, jammergenoeg , ervaringsgewijs vanzelf.

    Dagje genieten van het mooie weer aan het strand. Dat het nog kon he. Heerlijk was het buiten en vandaag ook nog. Pak je kans!

      1. We waren inderdaad in Scheveningen op het strand en de boulevard. IJsje gegeten op 1 november! Deze beelden zijn de sprookjesbeelden van Beelden aan Zee en staan op de boulevard. We zijn niet binnen geweest.

        Het was mooi zonnig weer en bijna windstil, maar het wordt natuurlijk al vroeg donker, dus rond half vijf zijn we teruggegaan.

  4. Pff…heb zelf geen kinderen maar kan me voorstellen dat het een hele opgave is ‘ moeder & uitgezaaide kanker’.
    Ik vind dat jullie het samen ‘goed’ doen.
    Respect voor de manier waarop jij er mee omgaat!

  5. ‘Fijn’ dat Axel het steeds meer begint te begrijpen.
    Knap ook dat je zo eerlijk antwoord kunt blijven geven, want ik kan me voorstellen dat je hem het liefst zou willen beschermen.
    Moeilijke gesprekken, maar ondertussen ook samen genieten van een ijsje en op het strand op de warmste 1 november.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s