Vis in het water / At best

MadridMijn laatste grote conferentie was vijf jaar geleden.

Ik was toen ruim vijf maanden zwanger. Ik dacht dat ik borstkanker overleefd had.

Nooit heb ik me zo slecht gevoeld als tijdens die ene week in de Verenigde Staten. De grote temperatuurverschillen tussen buiten en binnen bezorgden me de rillingen. In drukke straten liep ik op het trottoir te hoesten met meters ruimte om me heen. Iedereen hield afstand van me, bang als iedereen was voor Mexicaanse griep. Pas twee maanden later werd bevestigd dat ik uitgezaaide borstkanker heb.

Wat voelde ik me nu anders in Spanje.

De aanloop naar het congres was niet denderend met koorts, moeheid en slapheid na de eerste vinorelbinekuur. Vorige week dinsdag voelde ik plotseling een groot verschil. Ik was weer mijn energieke zelf. Vol vertrouwen vertrok ik naar Madrid.

Het congrescentrum was zoals het overal is: weinig daglicht, oude vloerbedekking, vieze koffie en alle talen van de wereld om je heen. Wat had ik het gemist.

Hier was ik niet voor mijn werk, maar wel met een duidelijk doel: verslag doen over ontwikkelingen op borstkankergebied. Kilometers heb ik gelopen want de zalen waren ver uit elkaar. ’s Avonds hebben we Madrid verkend, een mooie stad.

Sinds ik na Axels geboorte weer ben gaan werken, doe ik geen conferenties meer. Ik heb nu een kantoorbaan. Ik ben twee keer op reis naar Verweggistan geweest en verder zit ik binnen achter een bureau.
Prima baan. Goed te combineren met gezin en ziekenhuis. Veel steun van collega’s. Best boeiend.

En nu was ik even terug in de internationale omgeving waarin ik me als een vis in het water voel.

~

I attended my last big conference five years ago.

I was just over five months pregnant. I thought I had survived breast cancer.

I never felt so bad as during that week in the States. The big temperature differences made me shiver. I was constantly coughing while I walked the busy streets, plenty of space around me. Everyone kept a distance, since they were afraid of the Mexican flu. Only two months later it was confirmed I had metastatic breast cancer.

I felt so different this time in Spain.

The weeks before the congress were not great with fever, fatigue and weakness after the first round of vinorelbine. Last week I suddenly felt a big difference. My energy was back. I left for Madrid with confidence.

The conference centre was like every other one. Little daylight, old carpets, dirty coffee and all the languages of the world around you. I had missed it so much.

I had not come for work, but did have a clear objective: reporting about breast cancer developments. I walked many kilometres because the meeting rooms were far apart. We discovered the beautiful city of Madrid in the evening.

Since I went back to work after Axel was born, I don’t do conferences anymore. I have an office job. I made two trips to Far Away Land and sit behind my desk the rest of the day.
Nice job. Easy to combine with family life and hospital. Much support from colleagues. Quite interesting.

And for a few days I was back in the international setting where I feel at best.

Advertenties

9 gedachten over “Vis in het water / At best

  1. Ja, het geeft een apart gevoel zo’n conferentie, wel slopend vond ik!
    Maar in mijn geval ervaringen uitwisselen met lotgenoten was een bijzondere ervaring.

  2. Wat fijn dat het allemaal zo goed gegaan is in Madrid na het verdwijnen van die eerste vinorelbine dipklachten. Had je vast niet verwacht!

    Wat een cadeau dat je deze reis mocht maken en er ook heel geinsireerd was, waarvan je tweets getuigden. En ik hoop dat je de inspiratie nog lang vast mag kunnen houden. Zo fijn he om zo zinvol bezig te zijn.

    Moederen en ook voluit in het maatschappelijk leven staan ( oke, met wat aanpassingen) , dat is niet iedereen met uitgezaaide bk gegeven. Iets om dankbaar voor te zijn en mee te nemen naar de toekomst

    Ik lees je zo graag!

  3. Een echt Diana blog inderdaad 🙂 Wat fijn dat je je weer even zo in je element kon voelen, even weer jezelf zijn dus. Goed te lezen dat de stijgende lijn na de dip doorzet en je dit soort congressen kunt opbrengen. Het zijn meestal zware dagen met lopen, opletten en inderdaad slechte koffie. Geniet van je weekend!

  4. Hi Pescado, oeps wat was het lang stil op je blog. Ik maakte me al zorgen. Maar toen ik dit van de week las snapte ik je helemaal. Wat fijn dat je weer even internationaal mocht zijn…

  5. Ik mis de symposia en congressen hier al dus kan me voorstellen dat jij dat nog veel meer hebt.
    Fijn dat je geweest bent en informatie hebt opgehaald. Maar ook dat je er zo als een vis in het water voelde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s