Begonnen met vinorelbine / Started vinorelbine

Met al mijn chemo-ervaring maakte ik na de eerste vinorelbine toch een beginnersfout: ik bleef lang in bed liggen. En dan drink je te weinig. Het gevolg was hoofdpijn aan het eind van de ochtend, maar met een paar glazen roosvicee en een kop thee heb ik dat inmiddels weggespoeld.

De kuur, anders op woensdag, had ik voor één keer naar dinsdag verzet. Aan het eind van de ochtend belde de secretaresse dat ik ’s middags geen vingerprik (voor rode en witte bloedcellen en bloedplaatjes) meer kan doen. Goed dat ze belde, want dat wist ik niet. Ik kom normaal altijd ’s morgens. Het gevolg was dat ik op mijn werk alles uit mijn handen moest laten vallen om een uur voor de afspraak bloed te laten prikken op de poli. “Doei en tot vrijdag”.

Zo zag mijn middag eruit:
Bloedprikken om twee uur.
Uur wachten.
Gesprekje met de vervangende oncoloog.
Twee uur wachten.
Vinorelbinekuur van een kwartier, gevolgd door een half uur spoelen.

Ik kreeg de kuur op een grotere zaal met stoelen in plaats van een tweepersoonskamer met bedden. Mijn kamergenoten waren vaste dinsdagklanten en weigerden de avondmaaltijd. “Die ken ik al”, zei de man naast me, “ik haal zo wel iets lekkers beneden”.

Ik ging ’s avonds nog naar een ouderavond op Axels school en nam de maaltijd wel. Doorgekookte vlinderpasta met sugar snaps met peper (!) en een ondefinieerbaar soepje, dat paprikasaus bleek te zijn. Het was vooral zout.

Na de ouderavond bleek ik met mijn korte haar de aandacht van schoolpleinmoeders te hebben getrokken. Kort nadat Axel voor het eerst naar school ging, ben ik een pruik gaan dragen. Dat heeft niemand gemerkt. Nu pas hebben ze door dat ik ziek ben.

Een voormalige klasgenoot van Axel, het meisje dat zo goed kan voetballen, heeft hem ook al naar mijn korte haar gevraagd. “Oh”, zei Axel, “dat komt door bijwerkingen van mama’s medicijnen”.

~

In spite of all my chemo experience I made a beginner’s mistake after the first round of vinorelbine: I stayed in bed late. So I drank too little. It resulted in a headache by the end of the morning, but a few glasses of juices and a cup of tea I flushed away the pain.

I had rescheduled the IV, otherwise on Wednesday, to Tuesday for once. The secretary called around noon to announce that I could not do the fast blood test (for red and white blood cells and platelets) in the afternoon. Great she called, because I did not know. I normally come in the morning. As a result I had to let go of all my work to leave immediately and have my blood drawn at the ward. “Bye bye, see you on Friday”.

This was my afternoon schedule:
Blood draw at 2 pm
Wait for an hour.
Short talk with an interim oncologist.
Wait for two hours.
Vinorelbine IV during fifteen minutes, flushing for half an hour.

I had the IV in a bigger room with chairs instead of a room with two beds. My room mates were Tuesday regulars and refused the dinner. “I know that one”, my neighbour said, “I will get something better downstairs”.

I went to an information evening at Axel’s school in the evening, so I took the dinner. Cooked-through pasta with peppered (!) sugar snaps and an vague type of soup, which appeared to be pepper sauce. It was mainly salty.

My short hair has drawn the attention of the schoolyard mums, as I found out after the information evening. Shortly after Axel started school, I started wearing a wig. No one noticed. Only now they realise I am ill.

One of Axel’s former classmates, the girl who is so good at soccer, has asked him about my short hair. “Well”, Axel said, “that is because of the side effects of mommy’s medication”.

Advertenties

6 gedachten over “Begonnen met vinorelbine / Started vinorelbine

  1. Die zit er dus in.
    Nieuwe chemo, nieuwe dag, nieuwe medelotgenoten, nieuw regiem.
    Bah, dat eten klinkt echt niet lekker.

    Hoe voel je je vandaag?
    Want gisteren na de kuur alweer meteen door naar een ouderavond, nou, dat lijkt me enerverend.

    Gelukkig kun je erop vertrouwen dat Axel van wanten weet.
    En niet schroomt om zijn kennis over het hoe, wat , waarvoor van mama ’s medicijnen met voetbal vriendinnetje te delen.

    Hoop dat de kuur goed werkt , goed valt ook, zonder te veel bijverschijnselen.

  2. Met peper! ietwat vreemd naast chemotoediening mag ik wel zeggen. Axel vindt jou en jouw haar heel normaal. Jij bent gewoon zijn mama en who cares wat voor soort haar jij hebt. Hij zal het vast wel vreemd vinden dat andere mensen daar überhaupt oog voor hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s