Taart? / Cake?

183 ‘Mama, jij vindt het niet leuk he, dat je haar is uitgevallen?’, vroeg Axel.

Hij zat op de rand van het bad. Ik deed tandpasta op zijn borstel.

‘Nee, natuurlijk niet. Maar het zijn bijwerkingen van de medicijnen’, antwoordde ik, ‘en stoute cellen die wakker zijn vind ik nog veel minder leuk. Nu kan ik weer een beetje rennen‘.
‘Maar niet zo heel hard, he mama, niet zo hard als ik’.

Ik had flink gerend om Axel op tijd bij de BSO op te halen. Ik wilde het avondeten in de oven hebben voordat ik hem ophaalde, zodat we bij thuiskomst direct aan tafel konden.

Ik zei dat ik steeds beter kon rennen. En dat ik blij was met de cijfers.

Dat mijn leverwaarden verder zijn gedaald wist ik gisteren al, nadat ik die cijfers met enige druk aan een verpleegkundige had ontfutseld. Soms vraag ik me wel af over wiens bloed het nou gaat. Het zijn toch MIJN bloedwaarden? Ik wil helemaal geen acht dagen wachten totdat het mijn ziekenhuis heeft behaagd om (een deel van) de cijfers in het patiëntenportaal te zetten.

Over de tumormarker heb ik twee keer gebeld vandaag. Hij was pas om half vijf bekend.

‘De marker was eerst twee-twee-zes’, zei ik tegen Axel, ‘en nu is hij één-acht-drie. Dat is veel minder’.
Hiep hiep hoera! En we staken allebei onze handen in de lucht.

Axel kan nog niet verder dan honderd tellen, maar als de daling verder doorzet kom ik nog wel onder de honderd.

Bij normale waarden (onder de dertig) ga ik taart trakteren op de poli oncologie.

~

‘Mommy, you don’t like it that you lost your hair, or do you?’ Axel asked.

He sat on the bath. I put toothpaste on his toothbrush.

‘No, of course I don’t like it. But it is a side effect of my medication’, I answered, ‘and I like it even less when the naughty cells wake up. Now I can run again‘.
‘Not so very fast, mommy, not so fast as I can.’

I had run quite fast to be in time for Axel’s pick-up from after school care. I wanted to put our dinner in the oven before I left, so that we could eat as soon as we were back home.

I said I could run better and better. And that I was happy about the numbers.

I knew about my liver values’ decrease yesterday, when I put certain pressure on a nurse to get my numbers. I sometimes wonder whose blood we talk about. It is MY blood values after all? I do not want to wait for eight days, until the hospital is kind enough to upload (some) numbers into the patients’ online portal.

I made two phone calls for the tumour marker today. The result was not there until 4.30 pm.

‘The marker was two-two-six’, I told Axel, ‘and now it is one-eight-three. That is much less’.
Hip hip hoorray! And both of us put our hands in the air.

Axel cannot count any further than a hundred, but if the decrease continues I will get there.

If I reach the normal values (below thirty) I will bring cake to the oncology ward.

Advertenties

12 gedachten over “Taart? / Cake?

  1. Ik ben zo blij voor je dat de ‘cijfers’ zo mooi zijn. Je doorstaat het allemaal niet voor niets. Dat geeft moed en fijn dat je kunt sporten, naast je conditie geeft het je ook veel voldoening zo lijkt het.

  2. Wat een aandoenlijk verhaal – als je even vergeet dat je zulke gesprekken met je vierjarige natuurlijk helemaal niet zou moeten hoeven voeren.
    Gefeliciteerd met de goede waarden!

  3. Good news. I find my markers decrease more slowly the lower they get. Keep that in mind as you look at future markers. I have not had Taxol as a single agent, but I am glad to hear you are finding it not too difficult. I will be less worried when I inevitably am put on it.

    1. Thanks, Karissa. I have the same experience with the marker. When I was on Afinitor, the marker did not get below 63 anymore. I hope it will this time, because Taxol is a stronger agent.

      Weekly Taxol is not so difficult for me. I did well on 3-week schedules, too, but felt more tired in week 1.

  4. Met een lach en een traan las ik je.

    Wat zijn jullie , moeder en zoon, toch een prachtig sterk en ontroerend stel. Ondanks het verdrietige van de er aan ten gronslag liggende situatie. Maar wat maken jullie er toch een waardevolle tijd van. Ik hoop dat die nog lang door mag gaan. Aan jouw bloedwaarden zal het niet liggen.

    En taart, mag ook bij 40 hoor, zou toch ook al geweldig goed zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s