Bijna kleuter / Almost four

Met Axel hebben we de laatste tijd veel te stellen gehad. Zijn favoriete zin hier in huis was ´dat doe ik lekker toch!´. Radio keihard zetten, licht aan en uit doen, schoenen van de trap gooien, op de grond liggen als we weg moeten… Hij is bijna vier en weet natuurlijk heel goed dat dat allemaal niet mag.

Het draaide er meestal op uit dat hij huilend op de trap zat en met trillende lip zei ´maar ik wil wel lief zijn!’

Met narcissen / With daffodils

Met narcissen / With daffodils

Bij ons sprookjesuitje hebben we hem huilend en tegenstribbelend naar de auto gedragen omdat hij geen jas en geen schoenen aan wilde. In de auto viel hij in slaap en bij het kasteel was het weer goed.

Vandaag was heel anders. Eindelijk liet Axel zien hoe groot hij was.

´s Morgens maakte hij zelf zijn bed op als verrassing voor onze hulp, die later kwam. ´Zij denkt dat ik dat nog niet kan!´, zei Axel (en dat bleek ook zo te zijn, ze was erg verrast).

Hij maakte twee grote puzzels van meer dan 100 stukjes. Beide had hij eerder gemaakt, soms samen met mij. Deze keer deed hij het grotendeels alleen.

Daarna zijn we naar de stad geweest. Vier keer moest ik van de fiets stappen door harde rukwinden. Axel ging de wind wegblazen, liep niet weg in de winkels en zocht een mooie muts en sjaal uit. Allebei zwart, wat zijn donkere ogen mooi doet uitkomen.

‘Nee hoor mama, niemand hep [ja, hep] zwarte ogen’, zei Axel, ‘ze zijn gewoon bruin, net als van jou en oma!’

Onderweg naar de supermarkt zagen we een fiets met knipperend voorlicht tegen de flat staan. ‘Dat is niet slim’, zei Axel, ‘want er zit niemand op. En straks is het donker en dan doet die lamp het niet meer. Oh, oh, oh’.

Nog minder dan vijf weken en dan is hij officieel een kleuter.

~

Axel has been quite a handful lately. His favourite phrase was ‘I’ll do it anyway!’. Turning up the radio volume, switching the lights on and off, throwing shoes down the stairs, lying on the ground when we have to leave… He is almost four and knows very well that he should not behave like that.

It usually came down to him sitting on the stairs, lip trembling, saying ‘but I do want to be good!’

When leaving for the fairy-tale outing we carried crying and protesting Axel to the car. He refused to wear his coat and shoes. He slept in the car and all was well when we arrived at the castle.

Today was different. Axel finally showed how big he is.

He made his own bed in the morning as a surprise for our cleaning lady, who came later. ‘She thinks I cannot do that yet!’, Axel said (and that was right, she was very surprised).

He made two big puzzles of more than 100 pieces. He had made each of them before, sometimes with me. This time he did it mostly alone.

We then cycled to town. I had to get off my bike four times because of the rough winds. Axel blew the wind away, did not run away in shops and chose a nice hat and shawl. Both black, which makes his dark eyes look beautifully.

‘No mommy, no one have [yes, have instead of has] black eyes’, Axel said, ‘they are just brown, just like yours and granny’s!’

On our way to the super market we saw a bike with flickring front light parked against our flat. ‘That is not clever’, Axel said, ‘no one rides is. And it will be dark later and the light won’t be working anymore. Oh no, oh no, oh no’.

Less than five weeks until he turns four.

Advertenties

7 gedachten over “Bijna kleuter / Almost four

  1. Heerlijk dat hij af en toe ook al even al helemaal een grote jongen is! Er zijn ook veel ‘andere’ ritmes geweest: de reis naar Zuid-Afrika, Sinterklaas, de kerstvakantie. Nu is ‘alles’ weer normaal en valt het misschien wel weer in een rustiger periode. Ik hoop het ook wel een beetje voor jullie 😉
    Geniet maar lekker van dat ondeugende joch van jullie!

  2. Wat een herkenning van de tijd dat Noa op die leeftijd was. Die onverzettelijke eigenzinnigheid. Enerzijds moet je er om lachen, anderzijds moet het aangepakt worden. Maar dat kost me toch een energie, zowel voor het kind zelf als voor papa, mama, oma, opa.

    Maar Axel geeft dus ook al inkijkjes in hoe het gaat worden. Hij had gelijk, hij kan en wil wel lief zijn. Noa is sinds ze een jaar op school zit zo anders geworden, veel meewerkender, veel socialer.

    Komt allemaal goed dus!

  3. Ook al ken ik je niet persoonlijk Diana, maar hoe zou dat nu toch komen dat ik in kleine Axel jou herken? Qua doorzetting van zijn willetje enzo.
    Heerlijk 😉
    Vertederend om lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s