Beter? / Better?

Gaat het beter? Ja.

Gaat het weer helemaal goed? Mwah.

De verdovende gel tegen de aften zorgt ervoor dat ik vrijwel pijnloos kan eten. Alleen hele scherpe of zure dingen gaan nog niet. Verder ben ik nog wel vermoeider dan normaal. En wat me het meeste stoort: ik ben futlozer dan normaal. Ik geef snel op, omdat ik denk dat het me toch niet zal lukken. Dat ken ik echt totaal niet van mezelf.

Vanmorgen heb ik hardgelopen in het bos. Van hardlopen knap ik altijd op. Ik geniet van het buiten zijn. Ik ben er ook trots op dat ik er zoveel conditie mee heb opgebouwd de afgelopen jaren. Ik wandelde veel en rende korte stukjes. Tot de vijfde boom, dan wandelen, dan tot het bruggetje, zeg maar. Niks overdrevens, het waren haalbare stukjes. En het bijzondere is dat ik dan bij de tweede boom al denk ‘laat ik maar stoppen, het wordt toch niks’. Zo ben ik anders nooit.

Aan de leveruitzaaiingen kan het niet liggen, want die zijn flink gekrompen. Met grotere en actievere uitzaaiingen kon ik wel rennen.

De oncoloog schrok in ons laatste gesprek toen ik zei dat ik chemo’s heb gehad (CMF en Xeloda), die ik minder zwaar vond dan Afinitor en Aromasin. Dat was toch niet de bedoeling, zei ze. Het gekke is dat ik me ook op Afinitor wel goed heb gevoeld, ik ben niet steeds moe en slap geweest.

Ik heb de oncoloog gevraagd of dat neerslachtige down-gevoel van Aromasin kan komen. Ik herken het (een beetje) van tamoxifen vroeger. Het kan, maar ze zei dat zulke bijwerkingen normaal niet pas na vier maanden aan het licht komen.

Medisch maak ik me geen zorgen, omdat de scan en het bloed zo goed waren.

Met hardlopen ga ik nu terug naar een beginnersschema: kort rennen, even wandelen, kort rennen, en zo verder opbouwen. Bij fitness heb ik een aangepast schema gevraagd, dat me hopelijk minder frustreert omdat ik nu niet kan wat ik twee maand geleden nog kon. En verder ga ik op tijd naar bed.

Nu dus!

~

Are things going better? Yes.

Are things back normal? Mwah.

The anaesthetic gel against mouth ulcers enables me to eat almost totally without pain. Only very spicy or very acid food is a no-go. Furthermore I am still more tired than usual. And what irritates me the most: I am spiritless. I give up easily, because I think I cannot make it anyway. This is totally abnormal for me.

I ran in the park this morning. Running always works for me. I enjoy being outside. And I am proud that I built up my condition through running in the past years. I walked a lot and ran very short intervalt. Till the fifth tree, then walking again, then running till the little bridge, that kind of thing. Nothing out of the ordinary, it should have been feasible. And the weird thing is that already at the second tree I think ‘let me stop, this is not going to work’. I am never like that.

It cannot be the liver mets, because they shrunk so much. I was able to run with bigger and more active liver mets.

The oncologist was shocked when I told her that I have had chemotherapy (CMF and Xeloda) that I considered less intrusive than Afinitor and Aromasin. It should not be that way, she said. Strangely enough I did feel well on Afinitor, I have not been weak and spiritless all the time.

I asked the oncologist if those depressed feelings could be caused by Aromasin. It feels (a bit) familiar from tamoxifen many years back. It’s possible, she said, but you would normally get these side effects earlier than after four months.

I am not concerned medically, because the scan and the blood results were so good.

I will go back to a starting scheme for runners. Running very briefly, walking, a brief run again, etcetera. I asked my fitness instructor for a new training scheme, which will hopefully be less frustrating. I can no longer do what I could two months ago. And I will go to bed in time.

That means now!

Advertenties

5 gedachten over “Beter? / Better?

  1. Het zijn nog al enerverende weken geweest. Kan het zijn dat je gewoon moe bent van het gedoe? Dat je gewoon jezelf moet gunnen dat je even hersteltijd nodig hebt?

    Ik weet het natuurlijk niet en je hebt een rustige vakantie gehad, maar is als je gaat zitten niet juist het moment dat je voelt dat je moe bent?
    Slaap lekker zonder piekeren.
    Morgen is een hele nieuwe dag.

  2. Beter met een vraagteken erachter is de aanhef van je blog. Dus je twijfelt er waarschijnlijk over of het echt wel beter met je gaat!

    Oh, wat herken ik het gevoel wat in je beschrijft. Van mijn chemo’s. In actie willen en denken ook te kunnen komen en dan al snel weer het gevoel hebben dat je energie niet voldoende is om het volgende punt te halen en je wil stoppen. Bij de docetaxel had ik dat en bij de ac toen ik er zo verkouden bij was. Heel frustrerend.

    In de literatuur over afinitor lees ik dat het ook vermoeidheidsklachten KAN geven. Jij was toen je begon met de kuur natuurlijk TOP FIT. Misschien dat daardoor bij jou de vermoeidheid pas later in het proces voelbaar is geworden. Zou dat kunnen? Want de last van je nieren was natuurlijk iets anders dan deze vermoeidheid.

    He nou, dit wil je natuurlijk gewoon niet. Zo’n goed werkend middel en dan daarbij dit, het past niet op elkaar. We willen immers dat goed ook in alle opzichten dan goed is. Dus ik hoop dat je met rustig conditie opbouwen deze vermoeidheid gauw tot het verleden gaat horen. Mocht je er toch wat last van houden je een nieuwe balans gaat vinden tussen inspanning en ontspanning. Want die gevonden dan voelt vermoeidheid vaak niet meer als vermoeidheid. Althans, dat is mijn ervaring.

    Ik wens voor je dat het vraagteken achter BETER in je volgende blog eraf is!

  3. Hoi Diana, ik slik momenteel exemstaan en momenteel gaat het redelijk. Toen ik er een poosje mee bezig was kreeg ik vaak hoofdpijn, koorts en was ik ook zwaarmoedig. Volgens de dokter kon het niet van de medicijnen zijn maar toen ik er even mee was gestopt en weer opnieuw begon bleven de klachten gelukkig weg. Ik denk nog steeds dat het wel van de exemestaan was !
    Hopelijk gaat het snel wat beter worden met alle bijwerkingen.

  4. Dank jullie wel. Het gaat wel weer wat beter, hoor. Gisternacht heb ik ruim acht uur aan een stuk geslapen, voor het eerst in weken. De aften zijn niet meer pijnlijk (maar ook nog niet genezen). Ik voel me minder down. Wel heb ik nog botpijn, maar niet meer in rug en benen. Het zit nu meer in de ribben. Ik sluit niet uit dat het toch tumor flare is, dat heb ik eerder ook gehad. Ik wist niet dat het terug kon komen.

    Ik heb niet zoveel bloginspiratie op het moment, maar zorg wel heel goed voor mezelf 🙂

    1. Goed voor jezelf zorgen komt altijd als eerste. Nog energie over, ja dan, dat kan dan vanalles zijn. Als het maar bijdraagt aan herstel en genieten van dingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s