De Nalatige / The Negligent one

Maandagochtend om 8 uur verstuurde ik per e-mail mijn klacht over de medische fouten aan de nalatige oncoloog, met een cc aan het hoofd van de vakgroep (de prof) en aan mijn eigen oncoloog.
De Nalatige belde om half tien en bood uitgebreid excuses aan. Terecht, want ik heb volkomen gelijk.
Het is onbekend hoe lang mijn behandelpauze had kunnen duren als de Nalatige de hormoonkraan niet had opengezet. Misschien ook maar vier maanden. Maar misschien langer en het had heel goed veel langer kunnen zijn. Die tijd krijg ik er niet meer bij. Haar fout is onherstelbaar.
Op het voorstel van de Nalatige voor een gesprek ben ik ingegaan. Met in mijn achterhoofd de gedachte ‘naar het tuchtcollege kan ik altijd nog’. Zo hoog neem ik haar fout wel op.
Het gesprek was vandaag. Drie uur voorbereiding aan mijn kant voor een gesprek van drie kwartier. Ik wist wat ik moest zeggen en wanneer. Ik liet stiltes vallen als het moest. De zaak had de Nalatige zichtbaar aangegrepen. Tranen in haar ogen en rode vlekken in haar hals.
Al tijdens het gesprek besloot ik dat ik geen tuchtklacht indien. Ik denk niet dat de Nalatige zo’n fout weer zal maken. Op alle medische punten gaf ze toe dat ik gelijk had. Ik heb nu een goede oncoloog, die slim en daadkrachtig is en als stafarts niet meer met de Nalatige hoeft af te stemmen. Voor mij bood dit gesprek genoeg om de gang naar het tuchtcollege niet te maken.
(Ik kom nog uitgebreider terug op dit gesprek, maar moet richting de Nalatige en haar collega’s nog dingen schriftelijk vastleggen. Dat gaat voor het blog.)
~
I e-mailed my complaint about medical mistakes on Monday at 8 am: to the negligent oncologist and copied to the Head of Oncology (professor) and my own oncologist.
The Negligent one phoned at half past nine and apologised. Rightly so, because I am very, very right.
It is unknown how long my treatment break could have lasted if the Negligent one had not restarted the hormonal stream. Maybe four months after all. But maybe longer and it could have been much longer. I will not get that time back. Her mistake cannot be repaired.
I agreed to the Negligent’s meeting proposal. Keeping in mind that ‘I could always sue her at the Medical Court’. I take her mistake very, very seriously.
The meeting was today. Three hours of preparation on my side for a 45-minute meeting. I knew what to say and when. I was silent when I had to. The case was visibly difficult for the Negligent one. Tears in her eyes and red spots in her neck.
Already during the meeting I decided not to go to Medical Court. I do not think the Negligent one will make such a mistake again. She admitted I was right at all (medical) points. I have a good oncologist now, a clever and decisive one, who is a trained specialist and no longer needs to ask the Negligent’s opinion. This meeting offered enough to refrain from sueing.
(I will come back to the meeting at a later stage, but will have to confirm some issues in writing to the Negligent one and her colleagues. This is more urgent than the blog).
Advertenties

5 gedachten over “De Nalatige / The Negligent one

  1. Hoi Diana,

    Wat goed dat je achter je probeert te laten wat niet belangrijk genoeg is om energie in te blijven steken: een goed geschrokken en alerte arts is meer waard dan een tuchtprocedure. Wel heel jammer van de gemiste tijd die je niet meer terugkrijgt, en dit zal niet makkelijk van je afglijden. Mag ik toch voorzichtig opperen dat de term “de nalatige” je blog een andere toon en sfeer geeft dan normaal? Het komt zo toch wel heel erg in het boete-sfeertje. Meestal trekken mensen wel hun conclusies zonder dat je heel expliciet bent. Het is een uitlaatklep voor jou, maar niet je krachtigste post. Je bent goed te vinden op internet: ze kan natuurlijk gewoon meelezen. Wil je haar zo toespreken? Ik hoop dat dit niet als misplaatste belerendheid opvat. Ik volg je al jaren JUIST vanwege je benijdenswaardige schrijfstijl. Als je mijn reactie niet prettig vindt, mag je hem ook verwijderen hoor (als je als beheerder van de blog die mogelijkheid hebt).

    1. Hoi Willemien, jammer dat de term je stoort. ‘Nalatig’ is naar mijn idee nog een zeer milde omschrijving voor de gemaakte fouten. Snelgroeiende leveruitzaaiingen kunnen in korte tijd (maanden, soms zelfs in weken) leiden tot leverfalen. Dat is dodelijk. Ik maak met hier niet druk om een detail, dit is een zeer ernstige fout. En ook een onbegrijpelijke.
      Natuurlijk schrijf ik graag fijn en mooi, en liefst over leuke dingen. Ik heb nog iets in concept liggen over Axels taalontwikkeling, dat volgt hopelijk later deze week. Maar tegelijkertijd spelen er hele wezenlijke vragen rondom mijn behandeling en die wil ik op Vederzwaar ook behandelen. Misschien op een directere toon dan je van me gewend bent. Slecht nieuws is er ook allang niet geweest. En ik ben in jaren niet zo boos geweest.
      Zeer bewust noem ik trouwens nooit de namen van artsen, de naam van het ziekenhuis en de naam van onze woonplaats. Daarmee ben ik een uitzondering op medische blogs, bijna alle patixebnten noemen hun artsen bij naam en toenaam. Als de arts in kwestie dit zou lezen en ze vindt dat er onwaarheden in de blogs staan, dan moet ze me maar contact opnemen. Op haar naam vind je deze blogs niet, op ‘nalatigheid’, ‘oncoloog’ en ‘falen’ wel. De uiterlijke beschrijvingen kunnen overigens op meerdere oncologen uit hetzelfde ziekenhuis slaan. Ook daar heb ik over nagedacht.

      1. Ik begrijp alles wat je schrijft hoor, en ik zou ook waaaaaanzinnig razend zijn over wat zo iemand (inderdaad nalatig) doet. Hoe DURFT ze zo makkelijk om te gaan met jouw leven en met de tijd dat Axel zijn moeder in goede gezondheid om zich heen heeft?! Er is verder helemaal niets mis met je column of met de informatie, het was puur de stijlvorm. Maar misschien is dat van mij wel een veel te persoonlijke associatie.

  2. Diana, ik vind het heel erg goed van je dat je die stap hebt genomen. Soms moet je dingen achter je laten, en soms niet, en dit is zo’n situatie van niet. Het is ook situatie om woest van te worden, en dan moet je van je laten horen en voor je rechten als patient opkomen. Ik heb er bewondering voor. Echt, geen woorden voor. Je verdient een arts die er net zo voor gaat als jij. Aan een nalatige heb je niets. HEel terecht, naar mijn idee dat ze voor haar fouten op het matje geroepen wordt.

  3. Groot gelijk dat je een mail gestuurd hebt en goed dat je snel een gesprek kon hebben met de “nalatige”! Ik begrijp je reactie volkomen, ik zou ook woest zijn in jouw plaats!!
    Het is maar meer dan normaal dat ze terecht gewezen wordt voor iets wat echt niet kan.
    Super dat je voor je rechten opkomt, ik bewonder je.
    Daardoor heb je waarschijnlijk een groot deel van je frustratie kunnen achterlaten.
    Gelukkig heb je nu een oncologe waar je alle vertrouwen in hebt.
    Succes met je behandeling en geniet van je verlof!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s