Herkend / Recognised

In voor Axel begrijpelijke woorden heb ik al wel eens uitgelegd dat mama’s dokter een mevrouw is, met wie mama soms gaat praten. En die dokter werkt in een ziekenhuis en daar moet je met de trein naartoe.

Gisterochtend maakten Axel en ik samen die treinreis naar het ziekenhuis. Vanwege de behandelpauze had ik zelf geen afspraak, dus we deden ‘net alsof’. Rondje poli gedaan, even in de wachtkamer gezeten, paar artsen gezien en ik heb het bloedprikken uitgelegd.

Bij iedere witte jas die we daarna in de gangen nog tegenkwamen, en dat waren er heel wat, zei Axel “dotter”. Hij had er dus wel iets van opgestoken, al vertelde hij ’s avonds aan Gerard dat we naar de ‘bomen’ waren geweest. Er staan op de poli nogal grote planten…

In het speelhuisje / At the playhouse

Mijn belangrijkste doel was om Axel de kinderopvang van het ziekenhuis te laten zien, zodat ik hem daar bij een afspraak kan achterlaten. Ik was er niet meer geweest sinds Axel een baby was.

“Hier kunnen kindjes spelen als de mama’s en de papa’s met de dokter gaan praten”, zei ik. Axel keek zijn ogen uit. Alsof ik hem in de Intertoys losliet… Voor hem was het een mega-speelgoedparadijs en er was maar één ander kindje. Hij wilde er nauwelijks weg.

De vrijwilligster herkende Axel. “Hij is hier eerder geweest”, zei ze, “als baby. Zo’n mooi gezichtje had hij. Wat is hij groot geworden en wat een mooie pet”.

Mij had ze ook herkend, zei ze, aan mijn ogen.

“Je ziet er goed uit”, zei ze. “Beter, veel beter”.

~

In simple language, so that Axel can understand, I have explained that mummy’s doctor is a lady, with whom mummy sometimes talks. And this doctor works in a hospital. You have to go there by train.

This morning Axel and I made the train ride to the hospital. Thanks to my treatment break I had no appointment, so we ‘just pretended’. We walked around the oncology ward, sat in the waiting room, saw a few doctors and I explained blood withdrawal.

Whenever we spotted a white coat in the corridors later that morning (and we saw many), Axel said “doctor”. He hadxa0 understood quite a bit, though he told Gerard that we went to see ‘trees’. The plants at the ward are quite enormous…

My main objective was to show Axel the hospitals childcare facilities, so that I could leave him there when I have an appointment. I had not been there anymore since Axel was a baby.

“This is where children can play when mummy’s and daddy’s talk with the doctor”, I said. Axel stared his eyes out. As if I let him loose in a toy store… To him this was an awesome paradise of toys and there was only one other child. He barely wanted to leave.

The volunteer recognised Axel. “He has been here before”, she said, “as a baby. Such a beautiful face he had. How big he has grown and what a nice cap”.

She had recognised me, too, she said, it was my eyes.

“You look well”, she said. “Better, much better”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s