Ontwikkeling / Development

Van het consultatiebureau ben ik geen fan. Een hoop geklets en rare adviezen. En nog steeds kan ik er kwaad om worden dat ze ons de cursus ‘stabiel ouderschap’ wilden opdringen toen Axel net geboren was. Want uitgezaaide borstkanker, dat was in de ogen van de verpleegkundige toch wel een bedreiging voor Axels ontwikkeling…

Inmiddels is Axel ruim twee. Zijn taalontwikkeling gaat per week en misschien zelfs per dag vooruit. Hij praat ook veel als hij met zijn auto’s speelt en verzint hele verhalen. Op straat gaat hij soms op zijn hurken zitten om een mier toe te spreken. “Jij – niet daar spelen! Aggel wel! Aggel – iessen (=fietsen) met mama. Mijn mama! Mama Aggel.”

Axel stond netjes rechtop bij het meten: 88,5 cm. Hij woog net iets meer dan 12 kilo en volgt de curve. Kleiner en lichter dan gemiddeld, maar hij groeit goed. De jonge Perzische dokter was erg van hem gecharmeerd. Axel schonk zogenaamde thee voor haar in in het poppenservies.

Hij moest een paar blokjes op elkaar stapelen. Thuis had hij net een toren van bijna een meter gebouwd, dus dat ging goed. Hij noemde een paar kleuren van de blokjes. Blauw en groen kent hij nu goed.

De arts luisterde naar hart en longen. “Waar zit je hart?”, vroeg ik aan Axel. Zonder aarzelen legde hij zijn hand links op de borstkas. De arts stond versteld. Ze had vast niet door dat Axel dat weet door het boekje Dora’s Valentijnsdag. De verschrikkelijke Dora, zonder twijfel een van de ergste tekenfilmfiguren, gaat daarin picknicken met die gekke aap (Boots). Het boekje staat vol met hartjes. Axel kreeg er geen genoeg van. Ik wel. Ik heb het verstopt…

Alleen zijn mond opendoen weigerde Axel beslist. Maar daar wist ik wel wat op.

“Wat zegt een leeuw?”

“Wrrrrrraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah”, riep Axel.

De arts vroeg of we nog meer kinderen hadden.

“Nee”, zei ik, “Axel is de enige”.

Ik noemde geen reden, ik zei er niks bij. Ze had kennelijk het dossier niet gelezen en ik vond het wel goed zo. Ik gaf haar een hand en Axel deed me na. Daarna sprintte hij weg door de lange gang, op weg naar buiten.

~

I am no big fan of the youth and family centre. A lot of babbling and weird advices. And I can still get angry about the course ‘stable parenthood’ that they tried to push us into just after Axel was born. The nurse considered my metastatic breast cancer as a risk to Axel’s development…

Axel is just over two years old now. His language develops per week and sometimes per day. He talks a lot when playing with his cars and makes up all kinds of stories. He kneels down on the street to talk to ants. “You – don’t play there! Axel may do that. Axel will cycle, with mommy. My mommy! Axel’s mommy!”

Axel stood straight when he was measured: 88.5 cm. He was just over 12 kilos and grows as he should. He was so charming to the young Persian doctor. Axel pretended to make tea for her in the doll’s cups.

He had to build a small tower. At home he had just built a 1-metre tower, so that went well. He mentioned a few of the colours. He knows blue and green well by now.

The doctor listened to his heart and lungs. “Where is your heart?” I asked Axel. Without any hesitation he put his hand on his chest. The doctor was astonished. She may not have guessed that Axel knows this because of the book ‘Dora’s Valentine’. Terrible Dora, no doubt one of the most horrible cartoon characters, has a picknick with that weird monkey (Boots). The book is full of hearts. Axel could not get enough of it. I could. I hid the book…

Axel stubbornly refused to open his mouth. I knew a trick.

“What is the sound of a lion?” I asked.

“Wrrrrrrrrrroooooooooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhh”, Axel roared.

The doctor asked if we had any other children.

“No, we don’t”, I said, “Axel is the only one”.

I gave no reason. I said nothing more. She had not read the file and I thought it was enough. I shook her hand and so did Axel. Then he ran away through the long corridor on his way out.

Advertenties

Een gedachte over “Ontwikkeling / Development

  1. Ach ja, het consultatiebureau, ik vond het altijd goed dat inentingen en toezicht op groei en ontwikkeling redelijk goed geregeld waren voor alle kinderen. Maar verder gingen wij als ouders toch echt helemaal onze eigen gang. Als je geen ander ijkpunt hebt, kan het nuttig zijn om te weten dat je kind allang had moeten omrollen/lopen/praten en er zijn mensen die daar geen benul van hebben denk ik.
    En Axel doet het geweldig 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s