Dokter / Doctor

(Om technische redenen kan ik nog geen foto’s en links plaatsen, vandaar dat het vooralsnog bij tekstblogs blijft).

Het leek me goed om Axel erbij te betrekken dat ik soms naar het ziekenhuis ga. Natuurlijk op zijn eigen niveau: In het ziekenhuis is een dokter. Dat is een mevrouw. Mama praat dan met die dokter. En daar moet je met de trein naar toe.

Voor nu leek me dat wel genoeg. Eigenlijk had ik dit pas willen doen als hij een jaar of twee is, maar nu ik onverwacht snel met chemo ben gestart heb ik het vervroegd. De kans op acute complicaties is naar mijn idee niet zo groot. Ook bij zwaardere chemo’s heb ik die nooit gehad. Maar het is beter om het zekere voor het onzekere te nemen.

Gisteren gingen Axel en ik naar de stad van het ziekenhuis. Met de trein, dus dat vond hij al geweldig. Eerst gingen we naar een fototentoonstelling. Die was erg mooi, met veel natuurfoto’s, alleen was het in de zalen erg donker en buiten scheen de zon. De foto’s hingen ook te hoog voor Axel, waardoor ik hem veel moest tillen. Ik ben vrij snel weggegaan. Axel vond het muurtje in de tuin, waar hij overheen mocht lopen, en de trap daarnaast het mooiste van het hele museum.

Daarna wandelden we een tijd door de stad. Axel zat in de Bugaboo en was erg alert. Bij een ophaalbrug wees hij naar de slagbomen. Ik legde uit hoe een ophaalbrug werkt en zei dat die open en dicht kan. Hij gaat open als er een grote boot aan komt. Maar nu even niet. ‘Zie jij een boot?’ Nee. Axel keek alsof hij het volledig begreep.

Er was zoveel te zien op straat dat Axel niet ging slapen. In een rustige straat zette ik de Bugaboo stil, ging naast Axel zitten en probeerde een oude truc: op hypnotiserende toon heb ik de tekst van Dick Bruna’s boekje ‘Nijntje aan zee’ opgezegd. Ik had er totaal niet aan gedacht dat Axel veel van die woorden nu kent. De duinen zijn hoog (Axel stak zijn handjes in de lucht), vader werd niet boos (‘boo… neeeeee!’), Nijntje heeft een emmer (Axel keek zoekend rond naar zijn eigen emmer). Kortom, hij ging niet slapen.

Uiteindelijk liep ik naar het station, waar ik met een vriendin had afgesproken. Pas in de drukke stationshal viel Axel in slaap. We gingen wat drinken in het ziekenhuis, waar zij een medische afspraak had. Het was de eerste keer dat ik in het ziekenhuis was zonder er voor mezelf te zijn. Eigenlijk is het café daar best gezellig.

Ik had nog wel een afspraak met de oncoloog, maar niet medisch. Ik kwam Axel showen. Knappe, vrolijke, actieve Axel, die heel veel lacht, klampte zich vast aan mijn benen, duwde zijn gezicht tegen mijn knieën en durfde de oncoloog niet aan te kijken. Met een snelle blik zag ze dat hij donkere ogen heeft, maar veel meer van Axel kreeg ze niet te zien. Ze vond dat ik er goed uitzag en dat is natuurlijk leuk om te horen. Ik vond het fijn dat ze tijd had vrijgemaakt, want de poli was al dicht.

Axel en ik gingen daarna met de trein terug, zodat ik in mijn infectiegevoelige periode (nu en de komende dagen) niet in een volle spitstrein reisde. Toen we thuis waren vroeg ik aan Axel ‘We waren in het ziekenhuis en wie hebben we gezien?’
Tot mijn stomme verbazing zei hij ‘dot-ter’.

I considered it wise to tell Axel that I sometimes go to the hospital. Of course at his own level: there is a doctor in the hospital. The doctor is a woman. Mummy talks to that doctor. And you have to go there by train.

That seemed enough for now. I had actually intended to do this when Axel was about two, but now that I suddenly had to start chemotherapy again, I advanced it. The risk of any acute complications is probably not that big. I never had them, not even when getting heavier chemotherapy. But better safe than sorry.

Yesterday Axel and I made a trip to the hospital’s town. We went by train ad Axel loved it. We first went to a photo exhibition. I liked it, it had many wildlife pictures, but the rooms were dark while it was sunny outside. The pictures were too high on the wall for Axel and I had to carry him around. I left quite early. Axel loved the wall in the museum’s garden, on which I let him walk, and the stairs next to the wall.

Then we walked through town for quite some time. Axel sat in the Bugaboo and was very alert. He pointed at the barriers of a drawbridge. I explained how a drawbridge works and told him it can open and close. It opens when a big boat comes by. But not now. ‘Do you see a boat?’. No. Axel looked as if he fully understood.

There was so much to see that Axel wouldn’t sleep. In a quiet street I stopped the Bugaboo, sat next to Axel and tried an old trick: in a hypnotising voice I quoted the text of ‘Miffy on the beach’ by Dick Bruna. I had not realised that Axel knows many of those words by now. The dunes are high (Axel lifted his hands high), daddy did not get angry (‘angry…no!’), Miffy has a bucket (Axel looked around, looking for his own bucket). In short: he did not sleep.

I walked back to the station, where I would meet a friend. Only in the station’s busy hall Axel fell asleep. We went for a drink to the hospital, where she had a medical appointment. It was the first time I went there, without needing to be there for me. Actually the cafe is quite nice.

I did have an appointment with the oncologist, but not medical. I came to show Axel. Handsome, smiling, active Axel, who laughs a lot, held tight to my legs, pushed his face against my knees and did not dare to look at the oncologist. She quickly noticed he has dark eyes, but that was all she saw of Axel. She said that I looked well and of course that is nice to hear. I was glad she had made some time for me, because the ward had already closed.

Axel and I went back by train, before the rush hour, because now and the coming days I am susceptible to infections. When we were at home I asked Axel ‘Who did we see when we were at the hospital?’
And to my great astonishment he said ‘doc-tor’ (without pronouncing K).

Advertenties

6 gedachten over “Dokter / Doctor

  1. hoi Diana,ik kon lang je blog niet vinden meer en jij reageerd wel op mijn blog,maar we hebben elkaar weer geveonden.Ik ben gaan lezen maar ben geschrokken van je bericht dat de uitzaaingen weer actief zijn op de lever,de chemo die jij krijgt heb ik ook gehad samen mat andere chemo.Als je vragen heb moet je dat maar mailen.v
    Voor de geveolige handen moet ze handcreme met ureum vragen maar dat wist je denk al.
    Hopelijk doet de xeloda weer snel zijn werk en kan je weer over op je hormoombehandeling.Wat ben jij toch een sterke vrouw en een geweldige moeder,hou je conditie geod op peil ik ben er van overtuigd dat als je veel beweegd de chemo beter afgevoerd woordt Ik zie het nu ik in de stoel zit en weinig meer kan bewegen dat het daardoor zwaarder i9s dan de andere kuren.
    Geniet van de zon de komende dagen en fijn dat ik je weer volgen kan.liefs Monique

  2. Ze snappen altijd veel meer dan je denkt 😉

    Grappig dat hij dan ineens verlegen is hxe8. Maar ze vond het evengoed wel leuk hem te zien neem ik aan.

    Ik zou trouwens ook niet gaan slapen als er zo veel te beleven viel. Valt me nog mee dat hij toch nog eventjes geslapen heeft.
    Leuk ook dat hij nu meer gaat praten. Dan weet je ook beter wat er in dat koppie om gaat 🙂

    Veel kastanjes zoek plezier en op naar Sinterklaas (is vast de eerste keer dat hij het wat bewuster gaat meemaken).

    Groetjes Fion

  3. @Monique, fijn dat we elkaar weer hebben gevonden! Jij hebt Xeloda misschien samen met Taxol gehad? Taxanen houden ze voor mij nog reserve, voor nu dacht de oncoloog dat alleen Xeloda goed genoeg zou helpen op de lever. Van gevoelige handen heb ik gelukkig nog geen last, maar helaas zijn mijn voeten vandaag wel pijnlijk. Gisteren heb ik veel gelopen en dat is te merken aan de voetzolen. Gelukkig zit deze kuur er bijna op (alleen vanavond nog pillen slikken en dan morgen twee keer). Ik ga met vaseline smeren, zal volgende week aan de oncoloog vragen of ureumcreme (dat is toch Eucerin?) beter is.

    @Rikkert, de conditie is nog prima, het hardlopen gaat ook nog heel goed, maar aan voetverzorging moet ik meer tijd gaan besteden. Zeker met de winter, die eraan komt. Als weblog.nl dan ook nog meewerkt en de site niet steeds offline haalt, blijven de verhalen hopelijk hier te lezen.

    @Fion, Axel gaat steeds beter en duidelijker praten. Kastanjes zoeken is nog steeds grote pret, al wordt de oogst steeds kleiner. En inderdaad, Sinterklaas zal hij nu duidelijk gaan meemaken.

  4. Een heerlijk dagje weg. Axel lekker weer een stuk van de wereld laten zien, waarin ook een ziekenhuis thuis hoort. Zo zal hij zich toch ook daar een beetje thuis kunnen voelen.
    Gaat het nu wel een beetje?
    Met jou bedoel ik 😉

  5. Weer eens proberen te reageren.

    Dagje uit met Axel. Geen gewoon uitje. Al. Museumbezoek,wat een vroeg cultuur manneke! Leuk hoor. Verraste het je dat hij zo verlegen deed? Wij waren van de week in de apotheek. En je gelooft niet wat noa zei. ” ik wil dokter worden” dus wie weet. Fijn dat het goed gaat met jou,ondanks de kuur. Ja,die voeten,toch maar extra aandacht nu aan geven.t

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s