Uit eten met collega's / Going for a meal with colleagues

Met collega’s buiten de deur eten was een tijd geleden voor me. Maar nu ik weer bruis van energie leek het me leuk en goed om weer eens een uitnodiging aan te nemen. We gingen eerst iets drinken op een terras en dat kon nog net tot een uur of zeven. Jas aan, dat wel.

Ik droeg een zwarte jurk met een nauwe witte broek eronder. Eerder deze week ben ik gevallen op straat. Gestruikeld over de wieltjes van Axels buggy toen ik opzij stapte om een jongeman in een klein wit autootje de weg te wijzen naar de Rabobank. Op mijn linkerknie zit nu een fikse schaafwond. Het staat me wel, zo’n broek, en platte schoenen staan er mooi onder.

Het gesprek aan tafel ging over verre landen, onbetaald overwerk, lokale politiek en vakanties met kinderen naar de Ardennen. Het alarm van mijn telefoon heb ik niet gehoord in het restaurant, maar keek op tijd op mijn horloge. Half negen is Arimidextijd. Ik slikte de tablet door met een paar slokken Spa Rood.

Al eerder was me gevraagd of ik echt geen wijn wilde. Ook niet een klein slokje. Nee echt niet.

De vrouw naast me vroeg hoe oud Axel nu is. “Oh, vijftien maanden al” Ze vertelde over haar zus, die net zwanger is. Zeven weken pas. Zo leuk.

Ik weet zeker dat ze niets in de gaten had.

Geen wijn drinken, snel een tablet doorslikken, en een kind van vijftien maanden hebben. Mensen denken echt eerder aan een nieuwe zwangerschap dan aan borstkanker met leveruitzaaiingen.

~

Going out for a meal with colleagues was a while ago. But now that I have an energy overflow, I thought it would be nice to accept an invitation. We had a drink at a terrace and that was nice till seven. Nice, if you wear a coat, I mean.

I wore a black dress with narrow white trousers. I fell on the street earlier this week. I stumbled over Axel’s strawler’s wheels when I stepped aside to explain to a young man in a small white car how to drive to Rabobank (Agricultural Bank). A large graze on my left knee is the result. The trousers go very well with flat shoes.

The dinner conversation was on countries far away, unpaid overtime, local politics and holidays with children to the Ardennes. I did not hear my phone alarm in the restaurant, but checked my watch in time. Half eight is the Arimidex hour. I swallowed the tablet with a few sips of mineral water.

I had been asked before if I was sure I wanted no wine. Not even a little sip. No, I was sure.

The woman next to me asked Axel’s age. “Fifteen months already” She told about her sister, who just got pregnant. Only seven weeks. How nice.

I am sure she did not notice.

Drinking no wine, swallowing a tablet, having a child aged fifteen months. People really think of a second pregnancy rather than of breast cancer with liver metastases.

Advertenties

4 gedachten over “Uit eten met collega's / Going for a meal with colleagues

  1. En gelukkig maar, dat er eerder aan een zwangerschap word gedacht dan aan borstkanker. Wat naar dat je zo gestruikeld bent. Dat is heel pijnlijk een schaafwond, zeker met kleding erover. Autsj. Heb je genoten van je etentje? Op zulke momenten mis ik mijn wijntje wel, maar ja onze levers houden niet van een alcoholconsumptie hxc3xa9. Ach, dat is niet het ergste toch?

  2. Ja, ik heb zeker genoten! Het was leuk om weer zoiets te kunnen doen. En de schaafwond is meer echt geschaafd dan dat ik hard was gevallen. Het wordt al beter en doet ook niet zeer meer. En onze levers… ik wil mijn lever gewoon niet veel belasten, maar inderdaad, bij het eten is wijn wel lekker. Thuis drink ik af en toe alcoholvrije wijn van Gall&Gall, dat geeft nog een beetje een wijn-idee.

  3. Wat fijn dat er steeds meer van vroeger terug komt in je leven. Het leven weer ‘gewoon’ lijkt, en anderen blijkbaar alles ook gewoon vinden. Ook hier lijkt het zo. We aten bij een vriend zaterdagavond. Hij is een echte debater en snijdt dus voortdurend onderwerpen aan. Zo spraken we over hoe te leven met een door uitzaaiingen veranderend levensperspectief zoals bij mij. En of ambities houden, actief blijven, allerhande doelen stellen en realiseren levensverlengend werkt. Uit onderzoek zou gebleken zijn van wel! In ieder geval merk ik, dat ik, nu ik stabiel ben ( hopelijk morgen ook nog) mijn actieradius weer meer wil uitbreiden . En ik zie het jou ook doen! Laten we er van genieten voor zo lang als het mag duren.

  4. @Annie, ik hoop dat je morgen zult horen dat je nog steeds stabiel bent! Ik vind het lastig te zeggen of ‘actief blijven’ levensverlengend werkt. Het is natuurlijk makkelijker om actief te blijven als de behandelingen aanslaan en je je goed voelt. Ik denk dat het wel goed is om een bepaald ritme te houden, zodat je een duidelijke structuur hebt en bv op vaste tijden eet en naar buiten gaat. Je moet jezelf geestelijk en lichamelijk bezighouden voor zover dat natuurlijk gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s