Vrijdag – de lange versie / Friday – the long version

Toen ik vanmorgen op kantoor kwam, zei een collega dat ik er smashing uitzag. Normaal kleed ik me niet zo op de vrijdag, maar voor een date met de oncoloog trek ik alles uit de kast.

Ik meldde me bij de secretaresse. ‘Heb je zo vroeg al een afspraak?’, vroeg ze. ‘Volgens mij is je arts er nog niet eens’. ‘Ze heeft de afspraak zelf naar dit tijdstip verzet’, zei ik.

Ik had overwogen om de schoenen met hoge hakken aan te doen, die ik morgen op de bruiloft draag. Voor het eerst in anderhalf jaar weer op hakken. Ik had het niet gedaan. Op ballerina’s liep ik snel en energiek naar mijn oncoloog.
Je krijgt nooit een tweede kans voor een eerste indruk.

Ze vertelde dat de longfoto goed was. Smashing

Ik wachtte op het woord ‘stabiel’, maar dat kwam niet.
‘De radioloog denkt dat het vocht is afgenomen’, zei ze tot mijn verbazing.
De radiologen die ik tot nu toe heb ontmoet zijn niet van die joviale types. Die schrijven alleen maar iets in het rapport als ze het echt zeker weten.

‘En mijn vergrote lymfeklier?’, vroeg ik. Want die lymfeklier van 17 mm tussen mijn longen zit me nog steeds niet lekker. Die is vergroot tussen juni en september vorig jaar toen ik niet met Arimidex mocht starten omdat mijn oestradiol te hoog was.
De klier was gelijk gebleven. De oncoloog leek niet zo ongerust over de grootte.
‘Normale lymfeklieren zijn al een centimeter groot’, zei ze.

Ooooh. Dus de klier was helemaal niet in drie maanden tijd van nul naar zeventien mm gegroeid! En als het vocht, het meest zichtbare effect van mijn uitzaaiingen, al afneemt dan is er vast wel meer aan het krimpen. Op de thoraxfoto was in ieder geval niets nieuws te zien. Geen nieuwe uitzaaiingen dus.

Ik vertelde dat ik me nog energieker ben gaan voelen. En dat ik twee kilo ben aangekomen zonder anders te eten. Daar was ze blij om, ze vond dat een goed teken. Ik heb anderhalf jaar lang enorm veel gegeten om op gewicht te blijven. Bij de lunch op het werk nam ik de yoghurt altijd mee naar boven omdat anders alle collega’s op me moesten wachten. Ik at veruit het meest van iedereen.

Met in mijn achterhoofd de wetenschap dat de tweede en derde lijn hormoontherapie langer effect hebben als de eerste lijn goed aanslaat vroeg ik wanneer ik moest beginnen met tellen: bij de start van Zoladex in juni 2010 of bij de start van Arimidex in oktober 2010. Ik moest rekenen vanaf oktober. Dat is nu dus zeven maanden.
‘Dat is heel goed’, zei de oncoloog.

Ze schreef recepten uit voor een half jaar Zoladex en voor 100 tabletten Arimidex. Ik heb nog 70 stuks in huis. Volgens mij denkt zij nu ook dat ik nog een tijdje voort kan op Arimidex!

Voor de botuitzaaiingen ga ik over van APD op Zometa. Niet alleen ik, maar alle patixebnten met uitzaaiingen krijgen voortaan Zometa thuis in plaats van APD in het ziekenhuis. Ik denk dat ze de chemo-afdeling beschikbaar willen hebben voor chemotherapie. Zometa is duurder dan APD, maar omdat het thuis kan worden toegediend gaat het weer uit een ander budget. De oncoloog benadrukte dat het voor de werking niet uitmaakt. Het scheelt me veel tijd en vooral veel irritatie over de chagrijnige verpleegsters die de APD moeten aanprikken.

Tot slot vroeg ik nog naar de sollicitaties van mijn oncoloog. Haar contract loopt aan het eind van dit jaar af. Ze zei dat de kans klein is dat ze in dit ziekenhuis blijft. Er is geen geld om haar in vaste dienst te nemen. Ik zou het erg jammer vinden als ze ergens anders gaat werken. Ze is deskundig, betrokken en accuraat. Ze is de beste arts die ik tot nu toe heb gehad en de afgelopen tien jaar heb ik er veel gezien.

Haar zoon kan nu zitten.
‘Hij valt soms nog wel om’, zei ze.
Ik vertelde dat Axel voetbalt en klimt. Ik liet een foto van hem zien.
‘Wat is hij al groot!’, zei ze. Ze heeft hem voor het laatst gezien toen hij een maand of zeven was, jonger dan haar zoon nu is.

Negen maanden geleden maakte ik me zorgen of ik Axel wel de trap op kon dragen. En of ik wel met een volle wasmand naar boven mocht lopen. Nu kan ik eigenlijk alles weer doen wat ik vroeger ook kon. Onverwacht en daarom des te waardevoller.

~

When I came into the office, a colleague said that I looked smashing. I normally don’t dress up on Fridays, but for seeing the oncologist I did all the work I could.

I called in with the secretary. ‘Is your appointment so early?’ she asked. ‘I think your doctor is not there yet’. ‘It was my doctor who rescheduled to this early hour’, I said.

I had considered to wear the high heels that I will wear at tomorrow’s wedding. I will wear high heels for the first time in a year and a half. I had not put them on. I wore ballerinas and walked to the oncologist fast and energetically. You never get a second chance for a first impression.

She told me that the X-ray was OK.
I waited for the word ‘stable’. It did not come.
‘The radiologist thinks that pleural effusion has decreased’, she said to my astonishment.
The radiologists that I met so far are not really outgoing. They report nothing unless they are very, very sure.

‘And how about my enlarged lymphe node?’, I asked. The 17 mm lymph node between my lungs still bothers me. It enlarged between June and September last year when I was not allowed to start Arimdex because my estradiol level was too high.
The node had not changed. The size did not seem to be of any concern to the oncologist.
‘Normal lymphe nodes are already one centimetre’, she said.

Aaaaahhhh. So the node had not grown from zero to seventeen mm in three months!And if the pleural effusion, the most visible effect of my metastases, decreases, then other stuff may shrink too. The X-ray showed nothing new. No new metastases.

I told her that I have started to feel more energetic again. And that I gained two kilos without changing my menu. This pleased her, she considered it a good sign. I have been eating like crazy for a year and a half in order to keep my weight. When having lunch at work I always took my yoghurt back to the office, otherwise the colleagues had to wait for me. I ate by far more than anyone else.

Keeping in mind that second and third-line hormonal therapies are more effective when the first line has been effective, I asked when I should start to count: when starting Zoladex in June 2010 or when starting Arimidex in October 2010. I had to count from October. That is seven months so far.
‘That is very good’, the oncologist said.
She wrote prescriptions for six months of Zoladex and for 100 tablets of Arimidex. I still have 70 tablets at home. I think she expects me to continue with Arimidex for quite some time.

I will switch from APD to Zometa for my bone metastases. Not just me, but all patients with bone mets will get Zometa at home instead of APD at the hospital. I think they want to have the chemotherapy division available for chemotherapy. Zometa is more expensive than APD, but since the iv is given in a home setting it is paid from another budget. The oncologist stressed that it works the same. The difference for me is that Zometa takes less time and I no longer need to see the grumpy nurses for my APD.

In the end I asked about my oncologist’s job applications. Her contract runs out by the end of this year. She said that chances are minimal that she will keep on working in this hospital. There is no budget to take her as fixed-term staff. I would regret it if she moves elsewhere. She is knowledgeable, committed and accurate. She is the best doctor I have had so far and I have seen many in the past ten years.

Her son can sit.
‘He sometimes falls’, she said.
I told her that Axel plays soccer and climbs. I showed a picture.
‘He is so big!’, she said. The last time she saw him he was about seven months, younger than her son is now.

Nine months ago I worried if I could carry Axel upstairs. And if I could climb the stairs with a laundry basket. Now I can do basically everything that I used to. That is unexpected and therefore more precious.

Advertenties

12 gedachten over “Vrijdag – de lange versie / Friday – the long version

  1. Super Diana.

    Echt allemaal super nieuws.
    En als het vocht achter je longen afneemt hoeft die klier straks ook minder hard te werken toch? Zou mooi zijn als hij de volgende keer gewoon weer lekker een cm is 🙂

    Laat maar komen dit nieuws.
    Je ziet er prachtig uit. Veel plezier morgen.

  2. Wat zie je er goed en blij uit. Wat ben ik blij je zo te zien. En Axel kijkt ook al zo blij en ziet er ook al zo goed uit. Graag zie ik nog heel lang zulke leuke foto’s van jullie samen. Geniet van jullie leven. Fijn weekend.

  3. Lieve Diana,

    wat zie je er gelukkig en blij uit. Net als Annie hoop ik nog veel en vaak zulke berichten van je te lezen en zulke mooie foto’s te zien.
    Een heel fijn weekend.

  4. Diana wat zie je er goed en mooi uit.Wat apart dat het hele ziekenhuis overgaat op Zometa i.p.v. APD,scheelt op de chemoafdeling wel tijd voor het personeel minder druk en meer tijd voor de mensen die chemo krijgen.
    Jammmer dat je oncoloog weg gaat, het is altijd zo fijn om een goede band samen te hebben en voelt vertrouwd,hopelijk krijgt ze een fijne vervanger of moet je dan naar een andere oncoloog in je ziekenhuis?
    Diana dat ze medicijnen voor een half jaar geeft is dat ook dat je een half jaar weg mag blijven?
    Geniet van je goed uitsalg en van elk moment van de dag en zorg goed voor jezelf,Liefs Monique

  5. Wow, wat een mooi nieuws. Zo kun je heerlijk de zomer in lijkt me!
    We zijn blij voor jou, voor jullie!

    Margriet, Willem, Sami en Jelle

  6. Bedankt allemaal!

    @Monique, hoe het verder gaat met mijn oncoloog weet ik niet. Ik hoop natuurlijk dat ze alsnog in vaste dienst kan komen. Dit speelt pas vanaf 1 januari. Anders moet ik inderdaad naar haar opvolger of naar een collega. Ik moet in augustus bij haar terugkomen, de controles blijven om de drie maanden nu. Ze was een beetje royaal met recepten uitschrijven ;-).

  7. Mijn arts gaat ook weg dus je hoeft je in ieder geval geen zorgen te maken dat je bij hem komt 😉
    Niet te geloven van die lymfeklier, het is toch een heel andere invalshoek dat hij om te beginnen al een centimeter groot was! Kortom, allemaal goed nieuws 🙂 Mooie foto van jou en Axel ook!

  8. @Judith, door het aanstaande vertrek van jouw arts wist ik dat er een formatieplaats vrijkomt. Ik had gehoopt dat mijn arts die kon invullen. Maar jouw arts gaat later weg (niet per 1 januari) en volgens mijn arts is er geen overbruggingsfinanciering voor de tussenliggende maanden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s