Het huis van Nijntje / Miffy’s house

Ons vorige museumbezoek was goed bevallen, al waren in dat museum niet alle schilderijen voor Axel even goed herkenbaar. Vandaag gingen we naar een museum dat zich meer op kinderen richt: het Dick Brunahuis in Utrecht. Voor mij was het ook een goede gelegenheid om weer te wandelen. De stoepen zijn hier nog steeds bedekt met een dikke laag aangestampt ijs. In een museum is het lekker lopen.

Vanaf dat Axel een ieniemini baby was, heb ik hem veel voorgelezen. En vaak uit boeken van Dick Bruna. In het begin keek Axel niet naar de plaatjes in het boekje, maar alleen naar mijn mond. Want daar komt het geluid vandaan. Nu kijkt hij ook echt naar de plaatjes. Nijntje kent hij goed. Hij eet zijn avondeten van een Nijntjebordje met een Nijntjelepeltje.

Bij veel afbeeldingen van Nijntje, Betje Big, Boris Beer en alle anderen aan de museummuren kon ik zo een paar regels uit een boekje citeren. Het zijn simpele versjes, maar daarom goed te onthouden.

En al is Axel pas 10,5 maand oud, het museum was ook voor hem heel herkenbaar. Bovendien waren er veel andere kinderen en dat is voor Axel altijd leuk. Een groot meisje van misschien wel zeven, aan wie Axel zich optrok, zette hem zelfs even de koptelefoon op van de Nijntjefilm die ze keek. xe2x80x98Hij wil op mijn schoot klimmenxe2x80x99, zei ze. Dat was ook zo.

In een van de zalen stond het huis van Nijntje, helemaal geschilderd in primaire kleuren met een deur en een raam. Daar konden kinderen in lopen. Kruipen kon ook. Er lagen ook stoffen kubussen. Axel duwde, tot verbazing van meerdere ouders, een van die kubussen zo het huisje in en ging toen voor het raam staan lachen en zwaaien. Het zag er wel bijzonder uit. Voor een kindje van zijn lengte (kledingmaat 80) komt hij behoorlijk snel vooruit. En hij is ook niet te verlegen om grotere kinderen aan de kant te duwen of als steun te gebruiken om te komen waar hij wil zijn.

Boven was nog een zaal met ander werk van Dick Bruna. Hij heeft meer gemaakt dan alleen Nijntje.

Zoals in veel musea was de grootste zaal gereserveerd voor de museumwinkel. Dick Bruna, inmiddels 93 jaar oud, koppelt grafisch talent aan zakelijk inzicht. Hij heeft zijn merkrechten al begin jaren zeventig gedeponeerd en heeft ze vaak voor de rechter verdedigd. De museumwinkel had Nijntjeboekjes in het Engels, Japans, Fries en Turks. Verder verkochten ze een hoop speelgoed waar Axel nog te klein voor is. En ze hadden de allereerste boekjes van Dick Bruna uit de jaren vijftig (voor Nijntje): “De Appel”, “Het Vogeltje” en “Het Ei”. “Het Vogeltje” hebben we thuis, “De Appel” is bij Axels oma en opa en “Het Ei” hebben we gekocht.

Op de terugweg, in de trein, dronk Axel appelsap uit een pakje.

En uit “Het Ei” heb ik Axel vanavond voorgelezen voordat hij ging slapen.

~

We enjoyed our recent visit to a museum, though Axel did not recognize all paintings in that particular museum. Today we visited a museum that is more focused towards children: Dick Bruna’s house in Utrecht. It was a good opportunity for me to do some walking. The pavement is still covered with a thick and very slippery layer of stamped snow. Museums are good places for walking.

I have been reading for Axel since he was a very tiny little baby. And I often read books by Dick Bruna. In the beginning Axel did not look at the pictures at all. He only watched my mouth, where the sound comes form. Now he really watches the pictures. He knows Miffy well. He eats his dinner from a Miffy plate with a Miffy spoon.

Many pictures of Miffy, Poppy Pig, Boris Bear and others made me quote a few lines from one of the books. The rhymes are simple, but easy to remember.

Even though Axel is only 10.5 months old, many things in the museum were familiar. Besides, there were a great many other kids and that is always fun for Axel. A big girl of maybe even seven years old, to whose legs Axel pulled himself to standing position, even handed over her headset to him. She watched a Miffy movie. ‘He wants to climb on my lap’, she said. That was true.

One of the rooms showed Miffy’s house, totally painted in primary colours with a door and a window. Children could walk into it. Or crawl into it. They also had soft cubes. To the surprise of several parents Axel pushed one of the cubes into the house and stood in front of the window, laughing and waving. It looked quite special. For a little child of his height (clothes size 80) he moves ahead quite fast. And he is not too shy to push bigger children aside or use them for support in order to get where he wants.

Upstairs there was a room with other works by Dick Bruna. He made more than just Miffy.

As the case in many museums, the biggest room was reserved for the museum shop. Dick Bruna, 93xa0 years old, combines graphic talent with business knowledge. He registered his trade marks in the early seventies and has often defended those rights in the court room. The museum shop had Miffy books in English, Japanese, Frisian and Turkish. They also sold many toys for which Axel is still too small. And they had the first books Dick Bruna made in the fifties (before Miffy): “The Apple”, “The Bird” and “The Egg”. We have “The Bird” at home, “The Apple” is with Axel’s grandma and granddad, so we bought “The Egg”.

On our way home, Axel drank apple juice through a straw. And I read “The Egg” for Axel as bedtime story tonight.

Advertenties

10 gedachten over “Het huis van Nijntje / Miffy’s house

  1. Zo, dat is duidelijk: wij moeten hier ook naartoe!
    Het Vogeltje is een boekje dat ik niet ken. Wij zijn wel bekend met Vogel Piet. Die lees ik graag voor, want het is zo schattig als I. “gofel” zegt in plaats van “vogel” 🙂

  2. Ik wil hier ook een keer naartoe. WIj zijn jaren terug wel naar de tentoonstelling over nijntje in Madurodam geweest (daar stond ook het huis en de auto) maar toen heb ik geen boekjes gekocht. Ik ben echt helemaal gek van Dick Bruna. En heb Nijntje/miffy boekjes in verschillende talen (zelfs Thais). Lijkt me echt leuk om een keer te gaan kijken.

    En ik zie hem scharrelen als ik je verhaal lees. Ik moet nodig een nieuwe foto komen maken voor op mijn telefoon. Hij groeit maar door 😉

  3. Weer een welbesteed gezinsdagje zo te lezen. Leuk hoe verschillend hij lijkt op deze foto’s. Knap van Axel, dat hij appelsap uit een pakje drinkt, is best moeilijk voor zo’n kleintje.

  4. @Jeroen, ja de Nijntjecultuur wordt Axel goed bijgebracht!

    @Judith, ja, zeker voor je jongste dochter is het leuk. De oudste kan misschien computerspelletjes met Nijntje doen. Wij hebben twee uur doorgebracht in het Dick Brunahuis, maar groot is het niet. Beneden is een ‘boekjeszaal’ met Nijntje in allerlei talen. Dan is er een zaal met ‘het leven van Dick Bruna’ en een film (lang!) over zijn werkwijze. Daarna is de ‘speelzaal’ met het huis en kussens en kubussen. Daar zijn wij het langste geweest, ook omdat Axel steeds kiekeboe speelde bij de kussens. Boven is een vrij grote expositie van boekomslagen die Bruna in de jaren vijftig voor Zwarte Beertjes maakte, de pocketuitgaven van de uitgeverij van zijn vader (A.W. Bruna). Dat was best aardig, maar voor Axel niet herkenbaar. En daarna is er dus de museumwinkel. Met boekjes, maar ook puzzels, lampen, T-shirts, weet ik wat allemaal. Oh en boven was nog iets met voorlezen en knutselen. Dus voor grotere kinderen (zoals je oudste) is er misschien ook nog wel wat te doen.

    @Fion, het Brunahuis bestaat pas sinds 2006. Mogelijk is het ingericht met de tentoonstelling die eerder in Madurodam stond. De webwinkel is t/m morgen nog online, http://www.dickbrunahuis.nl/index.phtml?MenuLink=MuseumWinkel&Language=NL . Daarna moet je ervoor naar Utrecht.
    Je zoon is er wel te groot voor denk ik, maar misschien vindt hij andere dingen daar in de buurt leuk. Toegang is gratis met Museumjaarkaart en de toegangskaarten zijn geldig voor het Centraal Museum en Rietvelds atelier. Daar zijn wij niet meer aan toegekomen. En foto’s maken, ja, deze foto’s zijn met mijn telefoon gemaakt. En de meeste waren bewogen door Axels gescharrel!

    @Emmy, door de blogs lijkt het misschien alsof we altijd weggaan ;-). Ik schrijf nooit over een hele dag thuis. Dat van die appelsap was heel grappig, we hebben het eerder geprobeerd tijdens een wandeling. Toen ging het wel voor een paar slokjes. Nu was het echt flink doordrinken.
    De foto bij de gouden Nijntje is het meest kenmerkend: klimmen! Hij moest er eigenlijk NAAST op de foto…

  5. Nee joh, je zet hier de hoogtepunten neer en ik vind het juist heel leuk, dat we mogen meekijken. Als Axel wat groter is, is het spoorwegmuseum ook vast wat voor hem. Mijn zoon vond dat altijd erg leuk. ben er nu al jaren niet meer geweest, maar het is vlakbij het station Maliebaan van Utrecht.

  6. Emmy, Axel vond de trein zelf ook heel leuk. Voor het spoorwegmuseum moet hij inderdaad iets groter zijn. Hij heeft al wel een mooi ‘treinlandschap’ gezien toen we bij iemand op bezoek waren. Daar keek hij met interesse naar en dat is al een paar maanden geleden.

  7. @Annie, het is niet heel erg dichtbij het station. Het is een beetje op het einde van de Oude Gracht, toch wel een kwartier lopen vanuit de stationshal. Je moet Hoog Catharijne ook nog uit. Er was wel een bushalte voor de deur, het Centraal Museum zit er tegenover.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s