De lunch en daarna / Lunch and after-lunch

Na de laatste werkochtend van vorige week ben ik met collega’s mee gaan lunchen. Anders blijf ik echt die mevrouw die ’s morgens op de koffie komt en daarna naar buiten sluipt.

Het was die dag erg warm en zonnig en ik ging na de lunch nog zomerkleding shoppen. Ik heb heel weinig casual kleding. Eigenlijk heb ik vooral sportkleding en outdoorkleding. Hardlopen mag niet meer en outdoor activiteiten met een baby in de Bugaboo zijn ook beperkt tot wandelen.

Op het werk kun je fietsen lenen, niet alleen voor een zakelijke afspraak, maar ook om gewoon mee naar de stad te gaan. Er hing een bordje dat alle fietsen op waren. Het was vrijdagmiddag half twee en ik kon moeilijk geloven dat al die fietsen uitgeleend waren.

Als je vaak in het ziekenhuis komt, leer je doorzeuren. Chemobehandelingen en radiologische onderzoeken wil ik graag op een van de drie dagen dat Axel op het kinderdagverblijf is. Want ik ga niet met een baby naar de röntgen. Meerdere keren heb ik al gehoord dat de chemo “vol” zit op die dagen. Voor mij moeilijk voorstelbaar, omdat de afdeling open is van 8 uur ’s morgens tot 11 uur ’s avonds. En het CMF-infuus duurde maar twintig minuten. Als ik dan vroeg of er misschien toch nog een plekje vrij was, was dat altijd zo. En dan ook nog rond 11 uur om tegen tweeën. Prima tijden. Het zit echt niet vol.

Ik had vrijdag natuurlijk met de tram naar de stad kunnen gaan, maar besloot om het toch nog even na te vragen.
“Oh sorry, dat bordje kan weg” was het antwoord. En ik kreeg een sleutel mee.
In de kelder stonden meer dan vijftien fietsen.

Wie niet doorvraagt, komt nergens.

Het was heerlijk om weer te fietsen. Voor mij was dat meer dan een half jaar geleden. Gelukkig is fietsen net als schaatsen, je verleert het niet. Met Axel kunnen we sowieso nog niet fietsen totdat hij goed stevig kan zitten en dat duurt nog zeker tot het najaar.

Voor mezelf heb ik drie jurkjes, een legging en een vest gekocht. Met bijpassende oorbellen. Voor Axel zocht ik een WK-outfit, maar de oranje rompertjes waren uitverkocht en de T-shirts bleken minder mooi dan ik had verwacht. Inmiddels heeft Gerard bij een andere winkel wel een WK-T-shirt gevonden. In maat 74, dat wel, dus is het een soort jurkje. (Axel draagt maat 62).

Tegen de tijd dat Nederland de finale speelt, zal het beter passen!

~

After my last morning at work last week I had lunch with my colleagues. Otherwise I remain that lady that comes for coffee and sneaks out right afterwards.

It was warm and sunny that day and I went shopping for summer clothes right after lunch. I have very few casual clothes. Actually I mainly have sports outfit and outdoor clothes. The oncologist has forbidden me to run and well, outdoor activities with a baby in the Bugaboo are limited to walking.

We can borrow bicycles at work, not only for business appointments, but also for private ones. A sign indicated that no bicycles were left. It was Friday afternoon, half one, and I found it hard to believe.

If you often go to the hospital, you learn to push through. I want to undergo chemotherapy and radiological scans on one of the three days when Axel goes to the daycare centre. Because I cannot take a baby to the X-rays. Several times they told me that chemotherapy was “fully booked” on those days. Very hard to imagine, since this specific hospital department is open from 8 am until 11 pm. And the iv for CMF took only twenty minutes. If I kindly asked if there was perhaps a place left, there always was. And around 11 am or 2 pm. Perfect. It was not really fully booked.

I could have gone to town by tram, but decided to give it a try.
“Well sorry, the sign can be removed” was the answer that I got. And they gave me a bicycle key. There appeared to be more than fifteen bicycles in the basement.

People who don’t push through, never get anywhere.

It was great to cycle again. It was more than six months ago for me. Fortunately cycling is like ice skating: once you have learnt, you never forget.

We cannot cycle with Axel yet until he can really sit well. That will take until autumn.

I bought three dresses, a legging and a cardigan for me. With matching earrings. I tried to find an outfit for the World Championship (soccer) for Axel, but the orange baby bodysuits were sold out and the T-shirts were less nice than I had expected. Meanwhile Gerard found a WC T-shirt in another shop. Size 74, that is, so it is more like a dress. (Axel wears size 62).

By the time the Netherlands play the final, it will fit better!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s