Op tijd / On time

Met ongeveer vijftig andere ouders van kinderen tussen de nul en vier jaar kreeg ik een rondleiding bij de scholen hier in de wijk. De gemeente had maar liefst 500 adressen aangeschreven en had busvervoer naar de scholen geregeld. Uit de brief was duidelijk geworden dat je er beter vroeg bij kunt zijn met inschrijven voor een basisschool.

Drie ouders hadden hun baby meegenomen. Axel was gelukkig op het kinderdagverblijf. Hij moet nog lang genoeg naar school, van mij hoefde hij nog niet vier jaar van tevoren te beginnen. En met de Bugaboo had ik nooit in de bus gekund. Daar kwamen twee andere moeders ook achter, die hebben dus de hele wijk door gelopen..

We begonnen in de bibliotheek, waar gratis koffie en thee werd geserveerd met “voorjaarseitjes”. Dat waren chocolade paaseitjes, die nog over waren na Pasen. Na de bustour volgde nog een gratis lunch en de bibliotheekmedewerkers benadrukten ook nog dat het lidmaatschap voor kinderen tot 12 jaar gratis is. Mij is altijd geleerd dat “niets gratis is”. Ik ging dus hard op zoek naar de adder onder het gras.

De gemeente vertelde dat er vier scholen in de wijk zijn. En die zijn allemaal goed! De Onderwijsinspectie heeft ze allemaal goed beoordeeld. Er is prima onderwijs dichtbij huis.

Een vader riep uit de zaal dat de rapporten van de onderwijsinspectie openbaar zijn en op internet nagelezen kunnen worden. Die vermoedde zeker ook een adder.

De medewerkster van de gemeente stapte over de adder heen. Ze vertelde niet dat een van de vier scholen een “witte school” is met alleen Nederlandse kinderen en dat er een vrijwel 100% zwart is met kinderen van niet-Nederlandse afkomst (die overigens best derde generatie en Nederlandstalig kunnen zijn). De andere twee scholen zijn gemengd. Veel ouders doen hun kinderen buiten de wijk op school met het idee “hoe witter de school, hoe beter”.

Om een plek op die populaire scholen te krijgen moet je je kind als baby inschrijven. De grens ligt bij de geboorte. Inschrijving van ongeboren kinderen wordt nergens geaccepteerd, maar daarna moet je er vlug bij zijn.

De bus reed de wijk door, manoeuvreerde langs geparkeerde auto’s en eindigde voor de deur van de zwarte school. Het was bijna twee uur nadat ik met Axel de deur was uitgewandeld en ik stond nu weer op 100 meter van ons huis.

In deze school was ik eigenlijk niet geïnteresseerd. Gerard en ik hebben een voorkeur voor een gemengde school. Toch geef ik toe dat ik wel ben gaan twijfelen. Deze school heeft me aangenaam verrast. De school heeft uitstekende resultaten en is eigenlijk de beste van de vier scholen. De directeur gaf aan dat die resultaten al dertig jaar gelijk zijn, ondanks de gewijzigde etnische samenstelling van de leerlingenpopulatie.

De kleuterklassen waren strak georganiseerd. Een jonge kleuterjuf, die door enkele ouders voor stagiaire werd aangezien, leek wel ogen in haar rug te hebben.
‘Alle kinderen ruimen nu hun werkjes op. Aïsha ook!”
Aïsha stond dus achter haar.
De juf liet het weekbord zien waarop de kinderen hun werk plannen. Ze mochten zelf kiezen. En als ze steeds hetzelfde kozen, koos de juf voor hen.
In de kleuterklassen zaten ongeveer 20 kinderen.

In het Nederlandse financieringssysteem tellen kinderen van laagopgeleide ouders zwaarder mee. Een school met veel van zulke kinderen heeft daardoor veel extra budget voor technische voorzieningen, extra onderwijsassistenten, extra muziekles en kleinere klassen.

Hierna gingen we naar een gemengde school, de school waar we Axel waarschijnlijk gaan inschrijven. Die was ook goed en voldeed aan de verwachtingen. De kleuterklassen hadden ongeveer 25 leerlingen, de overblijfmogelijkheden waren professioneel geregeld, de resultaten waren goed en de school is op loopafstand van ons huis. Zelfs voor een kind van straks vier.

Daarna volgde de “witte school”, een extreem populaire school, waar kinderen onder andere Frans leren. Dat vind ik dus onzin. Basisschoolleerlingen moeten eerst goed Nederlands leren voordat ze aan andere talen beginnen.

Deze school trekt leerlingen uit de hele regio. Een medewerkster van de school besteedt zelfs een dag per week aan “de wachtlijstproblematiek”. Als we Axel daar nu zouden inschrijven, is hij nummer 12 (!) op de wachtlijst voor het schooljaar 2013-2014. Broertjes en zusjes van de huidige leerlingen gaan ook nog voor.

In de kleuterklas zaten 30 blonde kindjes met merkkleding. De kleuterjuf probeerde enig overzicht te houden..De directeur vertelde vol trots dat de ouderbijdrage, die zes tot tien keer zo hoog is als bij de andere scholen, gebruikt wordt voor allerlei extraatjes: aparte gymleerkracht, elektronische schoolborden, aparte leerkracht voor tekenles… Hij leek niet eens te weten dat alle andere scholen in de wijk die voorzieningen ook hebben. Dat betalen ze namelijk gewoon uit hun budget voor de leerlingen van laagopgeleide ouders..

De resultaten van de school zijn niet denderend, zeker niet voor een school met zoveel Nederlandstalige kinderen van hoogopgeleide ouders. Het inspectierapport is kritisch over de kwaliteit. Enkele ouders uit de groep vonden de school geweldig. De meesten vonden het nogal druk met al die volle klassen.

Ik heb me vooral verbaasd. Deze school is een luchtbel, een omheinde witte illusie in een multiculturele stad.

De laatste school is het verste van ons huis en is daarom eigenlijk niet interessant voor ons. Het is een gemengde school met een “piramide-opbouw”. In dat deel van de wijk staan veel kleine woningen. Veel ouders verhuizen als er een tweede of derde kind komt. Daardoor had de school wel 100 kleuters, maar zaten in de hoogste groepen soms maar 15 kinderen.

Tijdens de gratis lunch heb ik met een aantal ouders gesproken. Van meerdere kanten werd me op het hart gedrukt om Axel vooral snel in te schrijven voor de naschoolse opvang. De wachtlijsten daarvoor zijn namelijk enorm lang. Maar naschoolse opvang is gekoppeld aan specifieke scholen en ik twijfelde over inschrijven voordat we een keus voor een school hebben gemaakt.

“Gewoon bij meerdere locaties inschrijven!”, zei iedereen. “Als je er geen gebruik van maakt, zeg je het gewoon weer af”.
Beter mee verlegen dan om verlegen.
Tja.
Daarom zijn die wachtlijsten dus zo lang.
Iedereen schrijft zijn kind overal in om er maar vroeg bij te zijn.
En omdat iedereen het doet, moet je meedoen..

In Amsterdam kon je tot ver in de jaren negentig baby’s lid maken van de woningbouwvereniging. Tegen de tijd dat ze 25 jaar oud waren, stonden ze bovenaan de wachtlijst en kregen ze een huurwoning toegewezen. Natuurlijk waren de wachtlijsten niet voor baby’s bedoeld, maar ik ken meerdere mensen die zo een huis hebben gekregen.

Als je het systeem niet kunt veranderen, moet je meedraaien. Dus we gaan Axel inschrijven voor de naschoolse opvang van twee mogelijke scholen, dichtbij waar we nu wonen.

En toen heb ik Axel nog lid gemaakt van de bibliotheek.
Altijd handig. En nog gratis ook.

~

Around fifty other parents of 0-4 year olds and I made a bus tour to visit primary schools in this neighbourhood. The municipality had sent letters to no less than 500 addresses. The letter had made clear that you’d better be early for primary education for your child.

Three parents had brought along their babies. I was glad to have brought Axel to the daycare centre. He will have to go to school long enough, I considered he needn’t start four years in advance. And the Bugaboo would never have fitted in the bus. That’s what two other mothers discovered. They have followed the bus on foot.

We started in the library, where coffee and tea were served, free of charge, with “spring eggs”. Those were chocolate Easter eggs, left over after Easter. After the bus tour a free lunch was offered and the library employees emphasised that library membership is free of charge for children under 12. I have been taught that nothing is “free of charge”. So I tried to find the snag in it.

The municipality told us that there are four primary schools in the neighbourhood. And all of them are good! The Inspection Department for Education has ruled so. There is great education close to home.

A father in the audience mentioned that the inspection reports are public information and can be found on the internet. I guess he also tried to find the snag.

The municipality employee avoided the snag. She did not tell that one of the four schools is a so-called “white school” with only Dutch children and that another one is an almost 100% black school with children of non-Dutch descent (who can be third generation in the Netherlands and may have Dutch as their mother tongue). The other two schools have a mixed population. Many parents send their children to schools outside the neighbourhood, thinking “the whiter the school, the better”.

In order to attend those popular schools, you have to register your child when still a baby. The limit is “birth”. Unborn children are not accepted, but after birth, you have to be quick.

The bus rode through the neighbourhood, avoiding parked cars with some difficulty and ended in front of the black school. It was almost two hours after I left home with Axel and I was back, at 100 metres from our home.

I was not really interested in this school. Gerard and I prefer a mixed school. But I admit I have started to doubt. The school was a pleasant surprise. It has great results and is actually the best one of the four schools. The director indicated that the results have remained the same over thirty years, in spite of the different ethnic composition of the school population.

The kindergarten classes were strictly organised. A young teacher, who was mistaken for an intern by some of the parents, seemed to have eyes in her back.
“All children clear their desks now. Aisha too!”
Aisha was behind her.
The teacher showed the week board, where the children plan their work. They may choose what they want to do. If they choose the same thing over and over again, the teacher chooses for them.
There were about 20 children in each kindergarten class.

In the Dutch education system, schools with many children of parents with low education get additional financing. They have a larger budget for technical appliances, teacher’s assistants, music lessons and smaller groups.

The next school was one of the two mixed ones. This is the school which we will probably choose for Axel. It was good too en came up to my expectations. The kindergarten groups had about 25 pupils, lunch time was organised professionally, the results were good and the school is at walking distance of our house. Even for a four-year-old-to-be.

Then came the “white school”, an extremely popular school where children learn French. I find this nonsense. Children have to learn proper Dutch at primary school before they start learning other languages.

The school attracts pupils from all over the region. One of the employees spends one day per week on “waiting list problems”. If we inscribed Axel there now, he will be number 12 (!) on the waiting list for the year 2013-2014. Brothers and sisters of the current pupils get preferred placement over the children at the waiting list.

I counted 30 fair-haired little children in the kindergarten class, wearing clothes with brand names. The teacher tried to keep an overview. The director proudly mentioned that the parental contribution, which is six to ten times higher than at the other schools was used for extra things: a gymnastics teacher, electronic blackboards, an art teacher… He seemed to be unaware that all the other schools in the neighbourhood have these “extras” too. They finance it from their additional budget for children of parents with low education.

The results of this school are not great, certainly not for a school with so many native Dutch-speaking children of well-educated parents. The inspection report is critical about the quality. A few parents in our group loved this school. Most found it quite busy with all these overcrowded class-rooms.

I was mainly surprised. This school is a bubble, a gated white illusion in a multicultural city.

The last school is the furthest away from our home and therefore basically not interesting for us. It is a mixed school with a pyramid population. That part of the neighbourhood has many small houses. Many parents move when they get a second or third child. That made that the school had 100 children in kindergarten, but sometimes only 15 in the higher groups.

During the free lunch I spoke with a number of parents. Several of them strongly advised me to put Axel’s name on the waiting list for after-school care. These waiting lists are enormous. But this after-school care is connected to the specific schools and I doubted about registration before we made a final choice for the school.

“Just register at several lists!”, everyone said. “If you don’t use it, you just cancel”.
Better safe than sorry.
Well.
That is why the waiting lists are so long.
Everyone registers everywhere in order to be early. And because everyone does it, you have to act along.

Until far in the 1990’s you could register babies for a house in Amsterdam. By the time they were 25 years old, they were on top of the list. This was the way to get a public housing apartment. Of course the waiting lists were never meant for babies, but I know several people who obtained their apartment this way.

If you cannot change the system, you have to play along. So we are going to register Axel for the after-school care of two possible schools, close to where we live now.

And then I registered Axel as a member of the library.
Never a waste. And free of charge.

Advertenties

2 gedachten over “Op tijd / On time

  1. Daar wil ik om privacyredenen niet te specifiek op ingaan. Anders wordt het wel heel makkelijk om ons huis te vinden. Wij wonen in de Randstad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s