Schor, goed bloed en de dubbelganger / Hoarse, good blood and the double

Zonder Axel ging ik naar het ziekenhuis vandaag en dat leidde tot veel teleurstelling: bij de bloedprikdames, bij de oncoloog en ook wel bij een lezeres van dit weblog, met wie ik op lunchtijd had afgesproken.

Nou had ik wel een pasfotootje bij me natuurlijk. Wel acht eigenlijk, want ik kreeg kwantumkorting en daar heb ik natuurlijk gebruik van gemaakt.

Axel is sinds de vaccinaties van vrijdag van slag en hij begon zondag te hoesten als een zeehond. Hij heeft geen koorts, hij kijkt net zo wakker uit zijn oogjes als anders, maar hij hoest als een ouwe roker. En hij heeft mij aangestoken. Gelukkig kon Gerard vandaag thuiswerken, zodat ik alleen maar naar de ziekenhuisafspraken hoefde, zonder tussendoor Axel te verschonen of te voeden.

Vrijdag ben ik nog op een scholentour geweest om te kijken waar we Axel gaan inschrijven. Daarover ga ik een andere keer nog bloggen. Alle scholen zaten in oude gebouwen en daar liep ik trap op, trap af, van de kleuterklas, naar de gymzaal, naar het handvaardigheidlokaal, naar de wc’tjes, naar weet ik wat ze allemaal wilden laten zien. Ik heb niet eens gehijgd. En in het weekend werd ik zwaar verkouden.

“Hoe voelt u zich?”, vroeg de oncoloog vanmiddag.
En met een stem van schuurpapier zei ik dat ik me eigenlijk wel prima voelde, afgezien van mijn hevige verkoudheid. Van mijn witte bloedcellen snap ik helemaal niets meer, want die waren 5,9 en dus hoog zat voor de kuur morgen. Terwijl ik er echt over in zat of ze niet te laag zouden zijn.

De rest van het bloed was ook goed, de leverwaarden waren weer lager en verder heb ik eigenlijk niet eens goed opgelet. Zo verbaasd was ik over die hoge witte bloedcellen.
Met mijn longen was ook niks geks aan de hand, de lever is niet meer vergroot en de uitzaaiingen in de linkerborst zijn niet meer voelbaar.

Hormoontherapie lijkt nog steeds te kunnen na deze derde CMF.

Toen heb ik nog nagevraagd wie nou mijn dubbelgangster is.
De afgelopen maand ben ik namelijk vier keer verward met een andere patiënt.

Eerst toen ik me vorige maand meldde op de spoedeisende hulp met buikpijn.
“Ben je hier nu alweer?”, vroeg de verpleegkundige.
Maar ik was er nooit geweest.

Daarna was er een meneer die mijn bed naar de radiologie-afdeling reed.
“Nou vervoer ik je alweer!”
Maar ik had hem nog nooit gezien.

Bij radiologie trof ik een spraakzame radioloog, een zeldzaamheid. Hij legde alles uit wat hij aan het doen was en wenste me alle goeds. Zo vriendelijk.
Het werd iets minder leuk toen hij aan de spoedeisende hulp terugrapporteerde dat ik er “veel beter uitzag dan bij de vorige echo een dag eerder”.
Hij had nog nooit eerder een echo bij me gemaakt. En toen ik dat zei, vroeg de arts me welke pijnstillers ik gebruikte. Geen. Ik was helemaal niet duf of stoned, ik werd weer met iemand anders verward.

De vierde keer was toen een van de lezeressen van dit weblog mailde dat ze me in het ziekenhuis had gezien. Maar ik was er die dag niet geweest!

Nu wilde ik het weten ook.
De oncoloog had snel door wie ik bedoelde. Het is een jonge vrouw met een bloedziekte, bij wie dit tijdens haar zwangerschap is vastgesteld. Ze schijnt ook nog van mijn lengte te zijn.

En dat gaf de verwarring.

~

I went to the hospital without Axel today and that caused a lot of disappointment: with the blood-taking nurses, with the oncologist and with the weblog reader that I was meeting over lunch.

I did have a passport picture of course. As a matter of fact, I have eight of them, since I got a wholesale discount, which I used, of course.

Axel has not been his usual self since Friday’s vaccinations. On Sunday he started coughing like a seal. He doesn’t have any fever, he looks around brightly as ever, but coughs like an old smoker. En he has infected me. Fortunately Gerard could work from home today, so that I could go to the hospital alone, without feeding Axel or changing his diaper.

On Friday I went on a school tour to see on which waiting list we’ll put Axel. I will blog about it another day. All schools were in old buildings and there I went: upstairs, downstairs, smallest group, gymnastics room, handicrafts room, tiny toilets and all other things they wanted to show. I was never short of breath. And during the weekend I got a severe cold.

“How do you feel?”, the oncologist asked this afternoon.
And in a hoarse voice I told her that I basically feel fine, apart from my sever cold. I don’t understand my leukocytes at all, since they were 5.9 and high enough for tomorrow’s chemotherapy. And that is while I was concerned if they wouldn’t be too low.

The other blood results were good too: the liver values were again lower and I did not pay much attention to the rest. I was so surprised about the high leukocytes. My lungs were OK, the liver is no longer swollen and the metastases in my left breast cannot be felt anymore.

Hormonal therapy still seems an option after the third CMF.

Then I asked who is my double. In the past month I have been mistaken for another patient four times.

The first time was when I came to the Emergency Aid with stomach pain.
“Are you here again?”, the nurse asked.
But I had never been there before.

Then there was a man (a kind of driver), who drove my bed to the radiology department.
“Now I take you there again!”
But I had never seen him before.

At radiology I met a talkative radiologist. Those are rare. He explained everything he did and wished me all the best. How nice.
It became less funny when he reported back to the ER that I “looked much better than at the ultrasound a day before”.
He had never done an ultrasound for me before. And when I said that, the doctor asked which pain killers I used. None. I was neither sleepy nor stoned, I was being confused with someone else.

The fourth time one of the readers of this weblog mailed me that she had seen me in the hospital. I had not been there on that day.

So now I wanted to know.
The oncologist quickly understood who I meant. It is a young woman with a blood disease, which was diagnosed during her pregnancy. She seems to have my height too.

That was the cause of the confusion.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s