Onverwachte avonturen / Unexpected adventures

De CMF ging goed tot nu toe. Na het tweede infuus van afgelopen woensdag was ik weer moe, maar OK, dat hoort erbij. Net voordat dat infuus inliep had ik van de oncoloog gehoord dat de tumormerker na de bevalling verder was gedaald, waarschijnlijk door de daling van de hormonen. Ik was helemaal blij.

Zaterdagochtend begon een onverwachte avontuur, waardoor we het halve weekend op de spoedeisende hulp hebben gezeten. (Dit bericht typ ik wel weer vanaf huis).

Zaterdagochtend werd ik wakker met buikpijn, rechtsonder in de buik. Hele scherpe, onaangename pijn, die ik niet eerder had gehad en die in vlagen kwam. Als ik plat op mijn rug in bed lag, was er weinig aan de hand. Maar opstaan was een drama, want door de beweging kwam er extra druk op de buik. Toen ik uit bed was, ging het wel weer. Ik had geen koorts. ’s Middags kwam de pijn terug en ’s avonds werd het weer erger. Ik durfde hiermee niet de nacht in.

Om half negen belde ik het ziekenhuis, afdeling oncologie. De verpleegkundige stelde een aantal vragen (Waar zit de pijn precies? Is het constant of in vlagen? Omschrijf de pijn eens) en ging met de arts overleggen. De uitkomst was dat dit telefonisch niet te beoordelen was. Ik moest me melden bij de Spoedeisende Hulp, waar ze zou aankondigen dat ik kwam.

Voor de zekerheid pakte ik een tas in voor als ik opgenomen zou worden. Intussen maakte Gerard Axel klaar voor vertrek. Ze wisten inderdaad dat ik zou komen. We waren snel aan de beurt, er werd bloed geprikt, doorgevraagd, want ja, het kon van alles zijn. De pijn zat lager dan de lever, meer op de plek van blindedarm en eierstok.

Tussen half tien en half twee zagen we diverse artsen en verpleegkundigen, er werd bloed afgenomen, een echo gemaakt en nog steeds was er geen diagnose. Het meest waarschijnlijke was een blindedarmontsteking, maar natuurlijk konden het ook nieuwe uitzaaiingen van borstkanker zijn.

Ze besloten die nacht niet verder te onderzoeken en vroegen ons om zondag om half tien terug te komen. Ik moest dan nuchter zijn omdat er mogelijk toch een operatie zou volgen. Axel, die vijf uur aan een stuk had geslapen, werd wakker toen we in de auto stapten en huilde de hele weg naar huis. Die nacht werd ik nog twee keer wakker van de pijn.

In de ochtend werd het circus herhaald, met weer lichamelijk onderzoek, weer een echo (die weer geen duidelijk beeld gaf) en een CT-scan, waaruit bleek dat er geen nieuwe uitzaaiingen te zien waren. Dat was prettig, maar de pijn hield aan.

Mijn ouders hielden me inmiddels gezelschap, zodat Gerard met Axel naar huis kon. De Spoedeisende Hulp is toch geen al te geschikte plek voor een niet-gevaccineerde baby van een maand oud…

Een vriend van Gerard heeft in zijn plaats de City Pier City (10 km) gelopen. Vorig jaar rende ik zelf nog mee met City Pier City, maar dat leek vanuit mijn ziekenhuisbed nu wel heel ver weg.

Uiteindelijk verscheen de chirurg-van-dienst. Hij zag eruit alsof hij van het hockeyveld kwam en misschien was dat ook wel zo. Hij stelde een kijkoperatie voor. Als het wel een blindedarmontsteking was, kon ik daar in de loop van de chemokuren forse problemen mee krijgen. En alleen met een kijkoperatie was het met zekerheid vast te stellen.

De eindconclusie was dat ik appendagitis had (dus geen appendicitis / blindedarmontsteking), maar een ontsteking van de buitenbekleding van de dikke darm. Relatief onschuldig, wel zeer pijnlijk, en het gaat binnen een week vanzelf over. Waarschijnlijk is het veroorzaakt door mijn lage witte bloedcellen op dit moment in de chemokuur. De plek van de ontsteking was wel heel ongelukkig, want die zat precies bij de blinde darm en de eierstok (waarmee niets aan de hand was) en net onder de lever (waarmee niets nieuws aan de hand was). Ik moest een nachtje blijven, kreeg zware pijnstilling en mocht vandaag weer naar huis. De pijn is alweer afgezakt, de hulptroepen voor Axel en mij voor de komende dagen zijn weer ingeschakeld en ik heb nog ruim twee weken tot de volgende kuur.

~

CMF has gone well so far. After the second IV, last Wednesday, I was tired but well, that’s part of the game. Just before the IV started, the oncologist told me that the tumor marker had decreased further after the delivery, probably because of the decrease in hormones. I was totally happy.

On Saturday morning an unexpected adventure started, that made us spend half the weekend at the Emergency Department. (This blog is typed from home again).

I woke up with stomach pain on Saturday, on the lower right side of my stomach. A very sharp, unpleasant pain, that I had not had before and that came in ‘waves’. When I laid down on my back, nothing was the matter. But getting up was quite dramatic, since the movement put extra pressure on the stomach. Once I was out of bed, things got better. I had no fever. In the afternoon the pain returned and in the evening it got worse. I did not dare to wait until the next morning.

At 8.30 pm I phoned the hospital, oncological division. The nurse asked some questions (like where is the pain exactly? Is it a constant pain or does it come and go? Describe the pain) and discussed it with the doctor. The outcome was that this could not be diagnosed by phone. I had to come to the Emergency Department, where she would announce us coming.

I packed an overnight bag (just in case..). Meanwhile Gerard prepared Axel for leaving. The hospital indeed knew that we would come. We did not need to wait long, blood was taken, questions were asked, because, well, it could be so many things. The pain was lower than the liver, closer to the appendix and ovarium.

Between 9.30 pm and 1.30 am we saw many doctors and nurses, an ultrasound was mad, but still no diagnosis could be made. The most likely diagnosis was appendicitis, but of course, it could be new metastases of the breast cancer.

They decided to stop investigating for the night and asked us to return Sunday morning at 9.30 am. I had to come with an empty stomach since possibly surgery would follow. Axel, who had slept for five hours in a row, woke up when we got into the car and cried all the way home. That night, I woke up with pain twice.

The morning showed a re-run, with new physical examinations, another ultrasound (which gave no clear picture either) and a CT-scan, which proved that there were no new metastases. That was good news, but the pain continued.

Meanwhile my parents kept me company, so that Gerard could go home with Axel. The Emergency Department is not really a suitable spot for a one month old and not yet vaccinated baby.

One of Gerard’s friends ran the City Pier City run (10K) in his place. Last year I ran this Run myself, but that seemed a million miles away from my hospital bed now.

In the end the duty surgeon appeared. He looked as if he had just come from the hockey field and maybe he did. (Note for foreign readers: hockey is played on grass with a ball over here, it is different from ice hockey). The duty surgeon suggested camera surgery. If it was appendicitis, I could get in serious trouble in the course of the chemotherapy. And only with a camera, the diagnosis could be made.

The final conclusion was that I had appendagitis instead of appendicitis, an infection of the outside of the colon. Relatively innocent, but very painful, and it will disappear without medication within a week. The most likely cause is my low level of leukocytes at this moment during the therapy. The location of the infection was very unhelpful, since it was so close to the appendix and ovarium (with which nothing was the matter) and just below the liver (with which nothing new was the matter). I had to stay in the hospital overnight, got heavy pain killers and was allowed to come home today. The pain had decreased again, the assistance for Axel and me for the next days has been arranged and I have just over two weeks to go before the next round of CMF.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s