Axels geboorte / Axel’s birth

Axel is vandaag alweer negen dagen en het is geweldig, het is leuk, het is druk! Aan bloggen komen we weinig toe. Hij drinkt goed, groeit goed, slaapt veel en is al flink gegroeid in de tijd dat we nu thuis zijn.

Eigenlijk wil ik nog bloggen over Axels geboorte.

Tijdens de zwangerschap ben ik zo ziek en zwak geweest dat ik me vaak zorgen heb gemaakt of ik ooit wel kon bevallen. Of ik niet zou hoeven hoesten, of ik wel genoeg kracht zou hebben. De gynaecoloog probeerde me gerust te stellen: zelfs verlamde vrouwen schijnen te kunnen bevallen.

Nu ben ik door de eerste drie chemokuren zover opgeknapt dat ik de bevalling zelf heb kunnen ‘doen’, inclusief het persen. Dat heeft me een enorme adrenalinekick gegeven en ook hernieuwd vertrouwen in mijn lijf. Ik ben nog steeds heel ernstig ziek, maar mijn vroegere kracht is nog niet helemaal verdwenen.

Imgp0091_3 De dagen voor de bevalling hadden we ons behoorlijk zitten vervelen in het ziekenhuis, want de inleiding verliep traag: vier dagen lang liep ik met een ballonkatheter tegen de baarmoedermond aan. Beetje lezen, beetje internetten, beetje doelloos door het ziekenhuis wandelen. Het leek wel een soort jeugdherberg, waar wij dan de semi-permanente bewoners waren. Iedereen die na ons kwam, ging eerder weg, met baby, en wij moesten blijven. Zelfs de Imgp0092_2 verpleegkundigen begonnen afscheid te nemen met woorden als “ik hoop dat jullie bij mijn volgende dienst gezellig thuis zijn”.

Donderdagavond klapte eindelijk de ballon. Toen had ik twee centimeter ontsluiting, genoeg voor de verloskundige om de vliezen te breken. Het was al na tienen en ze stelde voor om de vliezen de volgende ochtend te breken. Prima, alleen die nacht begonnen de weeën!

 

Ik werd ’s nachts wakker van een messcherpe pijn in mijn buik. En dat voelde wel zoals ik dacht dat weeën zouden voelen. Gerard en ik gingen timen: om de tien minuten een wee. Ze kwamen niet sneller, na de vierde keer hebben we de nachtdienst ingelicht. De verloskundige voelde nog steeds maar twee cm ontsluiting en adviseerde pijnstilling zodat ik nog een paar uur kon slapen en uitgerust aan de bevalling kon beginnen.

Imgp0099_2

Na vier dagen inleiden dacht iedereen natuurlijk dat ik ook wel traag zou bevallen. Mijn moeder is twee keer heel snel bevallen, in vijf uur van mij en in drie uur van mijn broertje. Alleen durfde ik dat niet meer te zeggen, omdat we al zolang in het ziekenhuis bivakkeerden.

Ik zou een infuus met weeënopwekkers krijgen en de hele week was er onduidelijkheid of dat infuus wel of niet door mijn port-a-cath (infuuskastje) mocht. Aan dat infuus ben ik helemaal niet meer toegekomen. Nadat de vliezen waren gebroken volgden de weeën elkaar razendsnel op zonder enige medische interventie. Ze kwamen al snel om de twee minuten, waarbij ze een minuut duurden. Ook ik bleek dus, net als mijn moeder, heel snel te kunnen bevallen.


Intussen was het spitsuur bij de verloskamers, er waren maar liefst vier bevallingen tegelijkertijd bezig. Medisch personeel rende de kamers in en uit. Nadat de ruggenprik was gezet, was de scherpte van de weeën af. Gelukkig waren er in de andere verloskamers inmiddels twee baby’s geboren. Axel was de derde baby van die ochtend, een half uurtje na Axel is er nog een vierde baby geboren.

Imgp0110 De bevalling was echt een prachtige ervaring, vooral Axels geboorte zelf en vlak daarna, toen hij op mijn buik werd gelegd. Een heel klein mannetje van net 2,5 kilo, maar helemaal compleet. En ja, ik snap hoe cliché dit klinkt!Imgp0120

De kinderarts kwam nog langs om te kijken of Axel last had gehad van de chemotherapie. Ik was daar totaal niet ongerust over, ik had er alle vertrouwen in dat het goed zat. Hij werd goedgekeurd. Zijn bloedplaatjes waren nog wat laag, maar die waren de volgende ochtend goed. Toen mochten we met zijn drietjes naar huis.

~

Axel is nine days old today and it is awesome, it is great and it is busy. We can hardly find any time to blog! He drinks well, grows well, sleeps a lot and has grown so much since we have come home.

Actually I still want to blog about Axel’ s birth.

During pregnancy I have been so ill and weak that I have often been concerned if I could ever give birth. Wouldn’t I need to cough, would I have enough strength? The gynaecologist tried to reassure me: even paralysed women seem to be able to give birth.

The first three rounds of chemotherapy have done so much for me that I have been able to “do” the delivery by myself, including the pushing. This has given me an enormous dosis of adrenaline and renewed trust in my body. I am still very seriously ill, but my former strength has not disappeared completely.

The days before the delivery were pretty boring, because the induction processed very slowly: I had a balloon against the cervix for four days. A bit of reading, a bit of surfing on the internet, a bit of aimlessly walking through the hospital… It seemed a kind of hostel, where we had become semi-permanent visitors. Everyone who came after us, left before us, with babies, and we had to stay. Even the nurses started to say goodbye with words like “I hope you’ll be home with your baby by the time I have my next shift”.

Finally, on Thursday night the balloon collapsed. The cervix had been dilated for two centimetres, enough for the rupture of the membranes. It was already after 10 pm and the midwife proposed to delay the rupture until the next morning. Fine, but that night I started to have contractions.

I woke up at night with sharp stomach pains. And that felt like I thought that contractions would feel like. Gerard and I started to time: one contraction every ten minutes. They didn’t come any faster and after four times we informed the night nurse. The midwife still felt only two centimetres’ dilation and advised pain killing, so I could get some sleep before the delivery.

After four days of delivery’s induction, everybody seemed to assume that I would give birth slowly too. My mother delivered quite fast twice: five hours for me and three hours for my younger brother. But I was too shy to tell that, since we had been “camping” in the hospital for so long.

I was supposed to get medication to stimulate contractions, discussion had been going on all week if that medication could be given into my port-a-cath. I did not need the medication after all. After the rupture of the membranes, the contraction followed very fast without any medical intervention. They soon came every two minutes, lasting for a minute each. Like my mother, I could deliver fast.

Meanwhile the rush hour for deliveries had started: four deliveries were taking place at the same time. Medical staff rushed around. After the epidural injection, the contractions were no longer painful. Two babies had been born in the other rooms, Axel was the third baby of the morning and half an hour after Axel, baby nr. 4 was born.

The delivery was an enormously awesome experience, especially Axel’s birth itself and just afterwards, when he was laid down on my stomach. A very tiny little boy of just 2.5 kilogrammes, but totally complete. And yes, I am aware how stereotype this may sound!

The paediatrician came by to check if Axel had suffered from the chemotherapy. I was totally at ease about that, I was convinced all would be fine. And it was. His trombocytes were still a bit low, but they were fine the next morning.

And then the three of us could leave.

Advertenties

5 gedachten over “Axels geboorte / Axel’s birth

  1. Beste Diana en Gerard, kersverse ouders,

    Vanuit een natte Algarve wil ik jullie van harte feliciteren met de geboorte van jullie zoon Axel! Mijn felicitaties zijn wel wat laat maar dat betekent niet dat ik niet aan jullie heb gedacht. Axel ziet er prachtig uit op de foto’s! Om in de Olympische gedachte te blijven: het eerste goud heb je binnengehaald, Diana (en Gerard ook natuurlijk), nu het vervolg van de verplichte kuur nog. Ik ben blij dat het gezien de omstandigheden zo goed is verlopen. Ik wens hem een hele zonnige toekomst toe en jullie samen veel geluk!

    Natuurlijk wil ik hem ook een keer persoonlijk komen bewonderen. Ik maak met Gerard t.z.t. wel een afspraak voor een geschikte datum.

    De hartelijke groeten verder, en tot ziens!

    Wim Faessen

  2. Trotse moeder. Wel een vermoeide maar mens de trots springt eruit!
    Waddun leuk “piemultje” heb jullie. GEWELDIG!
    Geniet er van nieuwbakken ouders!

    XXXXXXXXXXXXXXXXTinus

  3. Leuke foto’s weer! Volgens mij ben je in een ander soort kamer bevallen dan ik, deze ziet er net wat groter uit (op de foto van Gerard met krant). Ik zat me ook echt al af te vragen hoe er een bed kon worden bijgeplaatst op de kamer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s