De tweede chemokuur

Sinds de eerste chemokuur drie weken geleden ben ik me steeds beter gaan voelen. Ik ben duidelijk minder moe en heb meer eetlust gekregen. Gecombineerd met Gerards goede kookkunst heeft dit geleid tot extra gewichtstoename: ik ben vijf kilo aangekomen in drie weken. Deels is dat de groei van de baby, maar ook van mezelf. Dat gaf me het vertrouwen dat de kuur effect had.

Gisteren is dit ook door bloedonderzoek bevestigd: de leverwaarden, die veel te hoog waren, zijn flink gedaald. De leverfunctie is nog steeds verstoord, maar na slechts één kuur (van de geplande zes) is dit een heel aardig resultaat. Zeker omdat mijn zwangere lichaam nog steeds veel hormonen produceert (progesteron en oestrogeen). En dat zijn groeifactoren voor de kankercellen. De chemo blijkt dus sterker dan mijn eigen hormoonproductie.

Wel bleek uit het bloedonderzoek dat mijn witte bloedcellen (leukocyten) nog erg laag waren: 3,1. Het minimum om de kuur door te laten gaan is 3,0 en dat kon dus maar net. De tweede kuur zit er sinds gistermiddag in en tot nu toe gaat het allemaal goed.

Het aanslaan van deze kuur is ook belangrijk, omdat het betekent dat de uitzaaiingen gevoelig zijn voor chemotherapie. Dit vergroot de kans dat er nog meerdere succesvolle therapieën mogelijk zijn na deze om de kanker zo lang mogelijk terug te dringen.

De baby is goed gegroeid in de afgelopen drie weken en trappelt vrolijk door in mijn buik. Hij heeft niet geleden onder de chemokuur en loopt nog steeds iets voor op de gemiddelde groei. Zijn gewicht wordt geschat op 1950 gram na ruim 31 weken zwangerschap. Deze echo heeft ons erg gerustgesteld.

Voor de gynaecoloog is dit een goed verlopende zwangerschap: de baby groeit voorspoedig, de placenta werkt goed, er is voldoende vruchtwater en de baby ligt ook al met zijn hoofdje naar beneden.

Nu de baby het zo goed doet twijfelt de gynaecoloog over een ingeleide bevalling in de tweede helft van januari. Dat zou bij 33 of 34 weken zwangerschap zijn. Aangezien het mijn eerste bevalling is, schat de gynaecoloog het risico dat de inleiding mislukt op 10 tot 20%. Dan zou alsnog een keizersnede noodzakelijk zijn met als gevolg een langere herstelperiode en meer risico’s op uitstel van de chemokuren. De gynaecoloog heeft daarom een voorkeur voor inleiden in februari na 36 of 37 weken: dat zou betekenen dat er nog een derde chemokuur tijdens de zwangerschap volgt.

De oncoloog wilde deze optie met haar collega’s overleggen. De reden voor overleg is dat één van de stoffen van deze serie chemokuren (adriamycine) de hartspier kan aantasten. Acht jaar geleden heb ik vier keer adriamycine gehad en nu twee keer. De vraag is of ik nog een derde keer deze stof kan krijgen zonder hartschade. Volgende week hopen we hierover meer te horen.

~

The second chemotherapy

Since the first round of chemotherapy three weeks ago I have started to feel better. I am obviously less tired and have got more appetite. In combination with Gerard’s good cooking skills this has caused weight gain: I gained five kilos in three weeks. Partly that is the baby, but part of it is me.

This made me confident that the therapy is effective. Yesterday the blood results proved this: the liver values, which had been much too high, have decreased a lot. The functioning of the liver is still disturbed, but after one of the planned six rounds of chemotherapy this is a rather good result. Certainly taking into account that my pregnant body still produces hormones (progesterone and oestrogene). And these are growth factors for the cancer cells. The chemotherapy proves to be stronger than my own hormone production.

Still the blood results showed that my leukocytes were very low: 3.1. The minimum to give the new round of chemotherapy is 3.0, so that was a close call. Few leukocytes make me susceptible to infections. The second round was given yesterday and so far, so good.

Seeing effect after the first dosis of chemotherapy is also important, because this means that the metastases are sensitive to chemotherapy. This increases the chances that several successful therapies will be possible after this one, in order to push back the cancer as long as possible. The baby has grown well in the past three weeks and keeps on kicking me. He has not suffered from the chemotherapy and his growth is still a bit ahead of average. His weight is now estimated at 1,950 grammes after just over 31 weeks of pregnancy. This scan has clearly reassured us.

To the gynaecologist this is a very good pregnancy: the baby grows prosperously, the placenta works well, there is sufficient amniotic fluid and our son is already positioned head down. Now that the baby is doing so well, the gynaecologist has doubts about an induced delivery in the second half of January. This would be after 33 or 34 weeks of pregnancy.

Since it is my first delivery, the gynaecologist estimates the risk that induction will fail at 10 to 20%. Failure would make a caesarean section necessary, leading to a longer recovery period and increased risks to postponement of the chemotherapy. This is why the gynaecologist prefers an induced delivery in February, after 36 or 37 weeks: this would imply a third round of chemotherapy during pregnancy.

The oncologist wants to discuss this option with her colleagues. The reason is that one of the substances of this serie of chemotherapy (adriamycine) can damage the cardiac muscle. Eight years ago I had adriamycine four times and now twice. The question is if I can get it one more time without damage to the heart. We hope to hear more about this next week.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s