De chemomist trekt op

Buiten ligt een flink pak sneeuw en die werd door de zon vandaag gereflecteerd. Het is in dagen niet zo licht geweest.

Vandaag is dag 8 van de kuur en ik ben weer een stuk fitter. De “chemomist” in mijn hoofd trekt langzaam op. Dat zorgt ervoor dat ik ook fysiek weer meer kan doen. Langer staan en meer heen en weer lopen in huis. Buiten wandelen durfde ik vandaag niet, omdat ik bang was om te vallen in de sneeuw.

Mijn smaak is tijdens deze chemo niet zo veranderd als ik me van acht jaar geleden herinner. Ik kan deze keer gewoon water drinken en ook thee. Dat lukte me destijds niet. Verder probeer ik tussendoor ook vruchtensappen te drinken, omdat die meer caloriexebn bevatten dan water en thee. Cola is het ultieme laatste redmiddel. Als je niks meer kunt drinken, kun je altijd nog lauwe cola drinken. Maar dat heb ik tijdens deze kuur nog niet nodig gehad.

Het vocht achter mijn longen komt langzaam terug. Dat wist ik ook van tevoren. Een longpunctie is geen wondermiddel, waardoor het vocht voor altijd wegblijft. De punctie heeft echter wel enorme verlichting gegeven en dat ik nu weer begin te kuchen is niet te vergelijken met de verschrikkelijk vermoeiende hoestbuien die ik net voor de punctie had.

De komende dagen gaan mijn witte bloedcellen dalen (“leuko-dip”), waardoor ik vatbaarder ben voor infecties. Bij hoge koorts moet ik onmiddellijk het ziekenhuis bellen, al is het midden in de nacht.

De oncoloog belde vanmiddag en ze leek opgelucht dat deze kuur tot nu toe goed verloopt. Ik had haar gevraagd naar de uitslagen van de puncties, die anderhalve week geleden zijn genomen. Niet dat het wat uitmaakt voor de behandeling nu, maar ik ben altijd nieuwsgierig.

Kennelijk is de patholoog nog met mijn cellen bezig. Het is zeker borstkanker, de kanker is ook zeker hormoongevoelig (voor zowel oestrogeen als progesteron), maar het onderzoek of dit uitzaaiingen zijn van de tumor uit 2001 of van een eventuele nieuwe tumor is nog niet afgerond.

~

Outside there is a considerable pack of snow, which was reflected in the sun today. It has not been so light in days.

Today is Day 8 of the chemotherapy and I feel a lot fitter again. The “chemo fog” slowly leaves my head. That causes more physical fitness as well. I can stand and walk for longer periods of time. I did not dare to walk outside today, because I was afraid to fall in the snow.

My taste has not changed so much during this chemo as I remember of eight years ago. This time I can easily drink water and tea. I could not do that the other time. I also drink fruit juices, because they contain more calories than water and tea. Cola is the ultimate last resort. If there is nothing more you can drink, you can still drink lukewarm cola drink. But that has not been necessary yet.

The liquid behind my lungs is slowly getting back. I knew that beforehand. A liquid removal is not a panacea, removing the liquid forever. However, the removal has caused enormous relief, and my current coughing can hardly be compared with the arduous coughing that I had before. The next few days the level of my leukocytes will go down, which means that I am more susceptible to infection. In cases of high fever, I immediately have to phone the hospital, even if the middle of the night.

The oncologist telephoned this afternoon and she seemed relieved that so far this therapy goes well. I had asked the results of the examination of the cells, which were taken one and a half week ago. That makes no difference for the current treatment, but I am always keen to know.

Apparently, the pathologist is still working with my cells. It is certainly breast cancer, the cancer is certainly hormone-sensitive (both for oestrogen and for progesterone), but the conclusion if these cells are metastases of the 2001 tumour or of a of a possible new tumour cannot be drawn yet.

Advertenties

2 gedachten over “De chemomist trekt op

  1. Hi Diana en Gerard,

    De artsen hebben blijkbaar de goede inschatting gemaakt.Dat is goed nieuws. Toch een fijn idee dat de artsen de juiste aannames hebben gemaakt bij het kiezen van de behandeling.

    Jullie hebben je dus nog wel gewaagd in de glibberige koude besneeuwde straten. Het is ook echt prachtig om te zien, die besneeuwde bomen, struiken, gebouwen. Vandaag hoorde ik ook nog wat vogeltjes fluiten, het is een sprookjesachtige wereld zo.
    We denken aan jullie en met ons vele anderen waarschijnlijk. En dat het verloop zo voorspoedig mogelijk mag gaan. groetjes van Antal en Margret

  2. hoi, even vanuit ecuador de weblog gelezen. Ik ben blij dat het nieuws redelijk positief is en de baby het goed doet! We denken geregeld aan jullie.
    Sterkte en tot gauw!
    Paul

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s